Na een redelijke voorspoedige vlucht, zei het een uur vertraging op het traject Indore-Delhi, om half 6 vanmorgen gearriveerd op Schiphol. Treinkaartje gekocht maar kreeg direct daarna een sms'tje van Marieke: geen kaartje kopen, we zijn er! Ik was dus vroeger dan ze dachten dus kaartje weer ingewisseld (goede service van de NS) en me naar huis laten rijden door Marieke en Arja. Dat wordt acclimatiseren dit weekend, wat een verschil!
Ik werd gisteravond weggebracht door George en de zusters, gereden door Anil. Dwars door de hele stad en dan merk je pas hoe groot Indore is. Bij het inchecken krijg ik te horen dat we een half uur vertraging hebben (dat is dus IST!). Ik zit lekker te lezen als de mevrouw die me incheckte voor me staat met mijn PalletsOnly visitekaartje: of ik maar even mee wil gaan, er zijn twee heren die me willen spreken. Ik ben verbaasd maar ga braaf mee. Staan daar Rahul en Monu breed grijnzend op me te wachten! Lekker koffie gedronken en nog wat gekletst. Wat een gozers, dat ze ook nog de moeite nemen helemaal naar de andere kant van de stad te rijden om me uit te zwaaien, top! Dan echt afscheid en op weg naar het vliegtuig.
Ik heb een plaats bij de nooduitgang gekregen, want ik ben wat lang, zeer attent. Naast me zit een jonge Fransman, inkoper van ondergoed voor de Carrefour retail organisatie. Hij was 4 jaar geleden begonnen in Litouwen, toen 2 jaar Sjanghai maar nu was India veel interessanter: China wordt te duur! Leuk gezelschap. Hij vertelde me dat wonen in Delhi duur is: 80m2 voor € 1.000 in de maand terwijl het wassen en strijken van een overhemd € 0.05 kost..... hoezo tegenstellingen!
In Delhi snel inchecken, ik betaal € 70 voor een economy comfort stoel voor de KLM vlucht (scheelt € 20 met de heenvlucht en geniet van de beenruimte. Ongeveer bij elkaar 4 uur geslapen en dan de landing op de Kaagbaan, dus lekker snel bij de terminal.
Eind van een fantastische ervaring die behalve, hoop ik, een goed product ook veel vrienden heeft opgeleverd. Ik ga zeker terug!
Jullie allemaal bedankt voor het volgen en we spreken elkaar!
Strategisch advies voor Jan Vikas Society, t.b.v. "Waste Recycling Cooperative".
Indore, land van de Holkars
Indore, Maharadja Hokar - Jan Vikas Society - Rajwada, 200 jaar oud, 7 verdiepingen hoog en centrum van bedrijvigheid.
zaterdag 16 april 2011
vrijdag 15 april 2011
Afscheid
Vandaag de laatste dag, ik zal Indore en vooral de mensen hier missen. Beide hebben een geweldige indruk achtergelaten. Gisteren een prachtige dag gehad waarin dus de hele recycling cycle aan bod kwam. Vandaag gaat het meer over "Organic Waste".
Aan het eind van de ochtend vertrekken we naar de “Mandi” de groothandelsmarkt voor groenten en fruit. Jan Vikas heeft daar een voorstel neergelegd om het terrein dagelijks schoon te maken en het organische afval, circa 10 ton per dag, te verwerken tot compost en bio-gas. Het voorstel is afgewezen maar de officiële brief is nog niet verzonden en dan kan je nog niet verder in het proces. Frustrerend omdat nu die 10 ton gewoon wordt gestort op de dump.
Bloedheet vandaag en ik ben blij als we rond 12:30 weer terug zijn. Er staat om 13:00 uur een lunch met de staf op het programma om afscheid van mij te nemen. Dat wordt uiteraard wat later, IST, maar dan zijn er aardige woorden en ook twee cadeaus: een t-shirt en het symbool van India, een fraai belegde zilverachtige pauw. Ik bedank hen allemaal oprecht en we gaan lekker lunchen.
Speciaal voor mij is er kip-tandoori, en ik deel twee flessen bier met George.
Na de lunch rond ik af met het maken van 2 DVD’s: 1 met de foto’s en 1 met alle documenten die de afgelopen periode zijn gemaakt, best een aardig pakket geworden waar ze hoop ik nu mee aan de slag gaan.
Vanavond om 18:30 richting vliegveld en dan op weg naar huis. Toch ook wel erg prettig, 38 gr en volgende week nog hoger is toch wel wat te warm.
Aan het eind van de ochtend vertrekken we naar de “Mandi” de groothandelsmarkt voor groenten en fruit. Jan Vikas heeft daar een voorstel neergelegd om het terrein dagelijks schoon te maken en het organische afval, circa 10 ton per dag, te verwerken tot compost en bio-gas. Het voorstel is afgewezen maar de officiële brief is nog niet verzonden en dan kan je nog niet verder in het proces. Frustrerend omdat nu die 10 ton gewoon wordt gestort op de dump.
Bloedheet vandaag en ik ben blij als we rond 12:30 weer terug zijn. Er staat om 13:00 uur een lunch met de staf op het programma om afscheid van mij te nemen. Dat wordt uiteraard wat later, IST, maar dan zijn er aardige woorden en ook twee cadeaus: een t-shirt en het symbool van India, een fraai belegde zilverachtige pauw. Ik bedank hen allemaal oprecht en we gaan lekker lunchen.
Speciaal voor mij is er kip-tandoori, en ik deel twee flessen bier met George.
Na de lunch rond ik af met het maken van 2 DVD’s: 1 met de foto’s en 1 met alle documenten die de afgelopen periode zijn gemaakt, best een aardig pakket geworden waar ze hoop ik nu mee aan de slag gaan.
Vanavond om 18:30 richting vliegveld en dan op weg naar huis. Toch ook wel erg prettig, 38 gr en volgende week nog hoger is toch wel wat te warm.
Recycle Chain.
Vandaag stond de hele dag in het teken van de recycle chain. We (Rahul, Monu en ik) gingen op pad om alle stadia te bekijken van het picken tot en met het gereed product.
We gaan dus op zoek nar de eerste pickers en dat zoeken duurt niet lang, overal in de stand zijn ze actief. Dan door naar een wat grotere “shop” waar het afval wordt verkocht door de pickers en waar het verder wordt gesorteerd en verwerkt. Er werken 7 mensen in de shop die allemaal hun specifieke taak hebben.
Dan door naar een grote wholesaler. Het bedrijf wordt gerund door een Moslim Haji Guddu, een sociale werkgever die 25 mensen te werk stelt in zijn bedrijf “Goodwill Traders”. Hij is één van de toekomstige klanten en is blij met het initiatief, als er goed wordt gesorteerd hoeft hij dat, zoals nu wel het geval is, niet meer te doen. We krijgen een volledige rondleiding en de onvermijdelijk “Chai” (thee met melk) ontbreekt ook niet.
Dan gaan we terug naar kantoor voor de lunch en we nemen afscheid van Roy die naar huis vertrekt. Eerst met de bus naar Bhopal, dan met de trein naar Chennai waar hij afscheid gaat nemen van een terminale zus, en dan door naar huis. We spreken af dat we elkaar na 10 mei, als hij terug is skypen.
Na de lunch gaan we weer op pad, nu naar een recycleerder die het ingezamelde plastic verwerkt tot granulaat en ook waterslangen produceert met het gemaakte granulaat. Toeval of niet, ook hij is een Moslim, trotse vader van drie zoenen en een dochter en hij laat graag zijn bedrijf zien. Zeer ongezonde omstandigheden bij de productie omdat hij een verouderde techniek gebruikt waarbij nog al wat vervelende gassen vrijkomen en ook de temperatuur in de oude gebouwtjes ongezond hoog is.
Tenslotte gaan we nog op bezoek bij een denim (broekenfabrikant), de eigenaar ontmoette ik bij Rahul thuis. Ze produceren 4.000 broeken per dag en hebben net geïnvesteerd in nieuwe machines die de productie op zesduizend gaat brengen. Ze leveren voor 20 klanten (merken) broeken en dan alleen voor de thuismarkt van Indore. Ze kunnen als ze willen nog verder groeien tot 11.000, dat is de totale behoefte van Indore. In Indore wonen inmiddels officieel 1,6 miljoen mensen maar in feite zijn dat er 2,5 miljoen. Door de enorme groei met migranten uit de wijde omgeving barst de stad letterlijk uit z’n voegen.
De nieuwkomers betrekken eerst “temporary houses” zoals ze dat hier noemen. Hoe en wanneer dat opschuift weet eigenlijk niemand. Voor die nieuwkomers is er weinig zicht op een goed bestaan. Het oude verhaal gaat ook hier op: het gras is altijd groener aan de overkant. In dat verband is er ook goed nieuws. Jan Vikas heeft gisteren een overeenkomst gesloten met twee “agencies” om trainingen te gaan verzorgen voor werkloze jongeren. Je moet dan denken aan basis vorming als lasser, timmerman en chauffeur voor de mannen en huishouden voor de vrouwen. Die chauffeursopleiding gaat overigens via Tata (ja die van de Hoogovens en grootste autoproducent hier). Daar leren ze niet alleen rijden (op zich al een avontuur hier) maar ook wat simpele technische zaken van de Tata zelf. Ze worden aan werk geholpen via Tata die klanten aanbiedt voor gekwalificeerde chauffeurs te zorgen. Mooi initiatief van de meest gerespecteerde en graag geziene zakenman Ratan Tata.
Na dat bezoek naar het Crown Park waar we een biertje op het dakterras hebben gedronken en lekker hebben gegeten. Om 23 uur terug en nog even met het thuisfront geskypt. Morgen de laatste dag!
We gaan dus op zoek nar de eerste pickers en dat zoeken duurt niet lang, overal in de stand zijn ze actief. Dan door naar een wat grotere “shop” waar het afval wordt verkocht door de pickers en waar het verder wordt gesorteerd en verwerkt. Er werken 7 mensen in de shop die allemaal hun specifieke taak hebben.
Dan door naar een grote wholesaler. Het bedrijf wordt gerund door een Moslim Haji Guddu, een sociale werkgever die 25 mensen te werk stelt in zijn bedrijf “Goodwill Traders”. Hij is één van de toekomstige klanten en is blij met het initiatief, als er goed wordt gesorteerd hoeft hij dat, zoals nu wel het geval is, niet meer te doen. We krijgen een volledige rondleiding en de onvermijdelijk “Chai” (thee met melk) ontbreekt ook niet.
Dan gaan we terug naar kantoor voor de lunch en we nemen afscheid van Roy die naar huis vertrekt. Eerst met de bus naar Bhopal, dan met de trein naar Chennai waar hij afscheid gaat nemen van een terminale zus, en dan door naar huis. We spreken af dat we elkaar na 10 mei, als hij terug is skypen.
Na de lunch gaan we weer op pad, nu naar een recycleerder die het ingezamelde plastic verwerkt tot granulaat en ook waterslangen produceert met het gemaakte granulaat. Toeval of niet, ook hij is een Moslim, trotse vader van drie zoenen en een dochter en hij laat graag zijn bedrijf zien. Zeer ongezonde omstandigheden bij de productie omdat hij een verouderde techniek gebruikt waarbij nog al wat vervelende gassen vrijkomen en ook de temperatuur in de oude gebouwtjes ongezond hoog is.
Tenslotte gaan we nog op bezoek bij een denim (broekenfabrikant), de eigenaar ontmoette ik bij Rahul thuis. Ze produceren 4.000 broeken per dag en hebben net geïnvesteerd in nieuwe machines die de productie op zesduizend gaat brengen. Ze leveren voor 20 klanten (merken) broeken en dan alleen voor de thuismarkt van Indore. Ze kunnen als ze willen nog verder groeien tot 11.000, dat is de totale behoefte van Indore. In Indore wonen inmiddels officieel 1,6 miljoen mensen maar in feite zijn dat er 2,5 miljoen. Door de enorme groei met migranten uit de wijde omgeving barst de stad letterlijk uit z’n voegen.
De nieuwkomers betrekken eerst “temporary houses” zoals ze dat hier noemen. Hoe en wanneer dat opschuift weet eigenlijk niemand. Voor die nieuwkomers is er weinig zicht op een goed bestaan. Het oude verhaal gaat ook hier op: het gras is altijd groener aan de overkant. In dat verband is er ook goed nieuws. Jan Vikas heeft gisteren een overeenkomst gesloten met twee “agencies” om trainingen te gaan verzorgen voor werkloze jongeren. Je moet dan denken aan basis vorming als lasser, timmerman en chauffeur voor de mannen en huishouden voor de vrouwen. Die chauffeursopleiding gaat overigens via Tata (ja die van de Hoogovens en grootste autoproducent hier). Daar leren ze niet alleen rijden (op zich al een avontuur hier) maar ook wat simpele technische zaken van de Tata zelf. Ze worden aan werk geholpen via Tata die klanten aanbiedt voor gekwalificeerde chauffeurs te zorgen. Mooi initiatief van de meest gerespecteerde en graag geziene zakenman Ratan Tata.
Na dat bezoek naar het Crown Park waar we een biertje op het dakterras hebben gedronken en lekker hebben gegeten. Om 23 uur terug en nog even met het thuisfront geskypt. Morgen de laatste dag!
woensdag 13 april 2011
Tegenstellingen
Vandaag was een dag met grote tegenstellingen. Na vanochtend aan een aanvullende opdracht te hebben gewerkt, namelijk het maken van een presentatie voor de Jan Vikas Kendra Society (iets waaraan behoefte bestaat maar de vaardigheid ontbreekt) om 10:30 uur de stafmeeting waarin ik de beide vaders het businessplan heb laten uitleggen aan de stafleden. Ze begonnen eerst wat aarzelend maar gaandeweg vulden ze elkaar steeds aan (Engels en Hindi door elkaar) en het is duidelijk dat ze de wil hebben het tot uitvoering te brengen. Na mijn inbreng en afsluiting de meegebrachte Delfts blauwe souvenirs uitgedeeld. Met veel plezier ontvangen en iedereen heeft nu of een paar klompen of een windmolen. George en Roy een blik stroopwafels met en paar wat grotere klompen. Rahul en Monu de iets kleinere en de rest de sleutelhanger met de kleine klompjes. Voor zuster Lilly (giechelbekje!) was er een belletje wat met grote hilariteit werd begroet! 
George en Roy bezworen me vooral met mijn vrouw en kinderen op vakantie te komen, ik hoef alleen de reis te betalen, de rest is geregeld. We zullen zien of dat er ooit van komt en dan betalen we uiteraard voor ons verblijf, het is hier echt geen vetpot.
Aan het einde van de ochtend naar een soort van proefboerderij geweest waat rundvee wordt gehouden. Het ras is 100% puur Indiaas zoals de aanwezige dierenarts me vertelde. Een enorm stier voert de kudde aan en heeft concurrentie van 4 kleinere exemplaren. De koeien geven zo’n 10-12 liter melk per dag. Bijzonder is dat de boerderij gebruik maakt van bio-gas. Er zijn een aantal, wat verwaarloosde proefopstellingen en ze hebben een werkende die onder andere voor de verlichting wordt gebruikt.
Daarna naar een tehuis voor verstoten vrouwen of ze zijn weggelopen omdat ze werden misbruikt. Daar wordt onder andere garen gesponnen, er wordt geweefd en zo nog meer “nuttige” zaken. Ook dat bestaat hier en functioneert met behulp van donaties en door de verkoop van de geproduceerde producten.
Aan het eind van de middag met George en Rahul (Anil rijdt) naar een bijzondere plaats: de graftombes van de Holkars, Chhartri Baugh. Hun as ligt in tombes die zo’n 100-300 jaar oud zijn. Helaas niet allemaal even goed onderhouden maar er wordt gerestaureerd. We zijn de enige bezoekers en er is wat uitleg van de daar wonende (!) familie. We bezoeken daarna een eindje verderop een andere “cenotaph” en ook daar, veel, uitleg en behulpzaamheid van de familie die daar woont en toezicht houdt.
De bouwwerken zijn ongelofelijk mooi versierd, in perfecte symmetrie, waarin in het keiharde gesteente allerlei Hindu goden en motieven zijn gebeiteld. Onvoorstelbaar dat het er na 300 jaar nog zo perfect uitziet. Rahul geeft de nodige uitleg over welke goden zijn afgebeeld en vertelt het nodige over de geschiedenis en gewoonten van de Hindu’s.
Dan gaan we door naar iets heel anders: een maand geleden is een park geopend wat hypermodern is en waterpartijen en parkgedeeltes kent. De toegang bedraagt 25 roepies en voor kinderen onder de 10 jaar is dat 10 roepies. Dat betekent dat je de arme bevolkingsgroep, de grote meerderheid, daar niet zult zien, die prijzen beteken voor een familie van zeg 4 personen een halve dag loon…
Maar ook dit is Indore en je kan je voorstellen dat ze, als ze de bevolkingsgroei van 10% (!!) per jaar omlaag kunnen brengen en er in slagen de armoede effectief te lijf te gaan, er over 20 jaar een mooie stad kan zijn. Nu is alles ofwel vervallen (beton heeft erg te lijden van het klimaat) of in aanbouw waarbij je je bij voortduring afvraagt waarom een stuk van 10 meter weg, meestal bij een rotonde niet is afgemaakt waardoor twee redelijke wegen aan elkaar zouden zijn gekoppeld. Nu ga je letterlijk over een stuk landweg hotsend van de ene strook asfalt of beton naar de volgende (uiteraard al toeterend).
Morgenochtend de presentatie afmaken en dan met Rahul een dagje “recyclen”: we gaan naar de waste-pickers, de shop, de wholesaler en naar een recyclingbedrijf. Als er tijd is gaan we ook nog naar een spijkerbroeken fabrikant (bij Rahul thuis ontmoet) waar ze per dag, 6 dagen in de week, 4.000 stuks produceren, puur voor de binnenlandse markt.
George en Roy bezworen me vooral met mijn vrouw en kinderen op vakantie te komen, ik hoef alleen de reis te betalen, de rest is geregeld. We zullen zien of dat er ooit van komt en dan betalen we uiteraard voor ons verblijf, het is hier echt geen vetpot.
Aan het einde van de ochtend naar een soort van proefboerderij geweest waat rundvee wordt gehouden. Het ras is 100% puur Indiaas zoals de aanwezige dierenarts me vertelde. Een enorm stier voert de kudde aan en heeft concurrentie van 4 kleinere exemplaren. De koeien geven zo’n 10-12 liter melk per dag. Bijzonder is dat de boerderij gebruik maakt van bio-gas. Er zijn een aantal, wat verwaarloosde proefopstellingen en ze hebben een werkende die onder andere voor de verlichting wordt gebruikt.
Daarna naar een tehuis voor verstoten vrouwen of ze zijn weggelopen omdat ze werden misbruikt. Daar wordt onder andere garen gesponnen, er wordt geweefd en zo nog meer “nuttige” zaken. Ook dat bestaat hier en functioneert met behulp van donaties en door de verkoop van de geproduceerde producten.
Aan het eind van de middag met George en Rahul (Anil rijdt) naar een bijzondere plaats: de graftombes van de Holkars, Chhartri Baugh. Hun as ligt in tombes die zo’n 100-300 jaar oud zijn. Helaas niet allemaal even goed onderhouden maar er wordt gerestaureerd. We zijn de enige bezoekers en er is wat uitleg van de daar wonende (!) familie. We bezoeken daarna een eindje verderop een andere “cenotaph” en ook daar, veel, uitleg en behulpzaamheid van de familie die daar woont en toezicht houdt.
De bouwwerken zijn ongelofelijk mooi versierd, in perfecte symmetrie, waarin in het keiharde gesteente allerlei Hindu goden en motieven zijn gebeiteld. Onvoorstelbaar dat het er na 300 jaar nog zo perfect uitziet. Rahul geeft de nodige uitleg over welke goden zijn afgebeeld en vertelt het nodige over de geschiedenis en gewoonten van de Hindu’s.
Dan gaan we door naar iets heel anders: een maand geleden is een park geopend wat hypermodern is en waterpartijen en parkgedeeltes kent. De toegang bedraagt 25 roepies en voor kinderen onder de 10 jaar is dat 10 roepies. Dat betekent dat je de arme bevolkingsgroep, de grote meerderheid, daar niet zult zien, die prijzen beteken voor een familie van zeg 4 personen een halve dag loon…
Maar ook dit is Indore en je kan je voorstellen dat ze, als ze de bevolkingsgroei van 10% (!!) per jaar omlaag kunnen brengen en er in slagen de armoede effectief te lijf te gaan, er over 20 jaar een mooie stad kan zijn. Nu is alles ofwel vervallen (beton heeft erg te lijden van het klimaat) of in aanbouw waarbij je je bij voortduring afvraagt waarom een stuk van 10 meter weg, meestal bij een rotonde niet is afgemaakt waardoor twee redelijke wegen aan elkaar zouden zijn gekoppeld. Nu ga je letterlijk over een stuk landweg hotsend van de ene strook asfalt of beton naar de volgende (uiteraard al toeterend).
Morgenochtend de presentatie afmaken en dan met Rahul een dagje “recyclen”: we gaan naar de waste-pickers, de shop, de wholesaler en naar een recyclingbedrijf. Als er tijd is gaan we ook nog naar een spijkerbroeken fabrikant (bij Rahul thuis ontmoet) waar ze per dag, 6 dagen in de week, 4.000 stuks produceren, puur voor de binnenlandse markt.
Sightseeing & Shopping
We nemen afscheid van zus en tante en gaan verder de stad in. Het is vandaag Rama Navami en alle overheidsdiensten en scholen zijn dicht en in veel tempels is er wat te doen. We zien onderweg naar de Rajwada al de nodige voorbereidingen voor de processies die zullen plaats vinden.
De Rajwada is na een brand in 1984 volledig gerestaureerd en vooral de binnentuin en galerijen zijn erg mooi. Ook de buitenkant is indrukwekkend, zeker als je weet dat het al 200 jaar oud is.
We lopen verder en komen in een processie terecht. Prachtig gezicht en leuke en mooie dingen gezien. Langs de processie lopen vrouwen met kleurrijke lantaarns. Deze worden niet met batterijen gevoed maar via twee generatoren (bouwjaar 1940?) die achterin worden meegezeuld. Rokend en stinkend en als je er achter loopt is dat niet gezond. Pech voor de agenten dus die de rij sluiten.
We komen later nog een processie tegen die voor de andere zit en we bekijken alles nog eens voordat we terug gaan naar de auto en naar Rahul’s familie gaan om te eten. Een grote familie en zijn 14 jarige neef wil maar wat graag zijn Engels oefenen. We eten samen met de ooms een heerlijke maaktijd. Dan nog even zitten en ook Rahul’s vader komt binnen. We gaan na ze bedankt te hebben voor de gastvrijheid verder, naar een airconditioned bar in een hotel, lekker koel want de zomer is nu toch echt bezig met vandaag ruim 38 graden. Heerlijk koud biertje gedronken. Ook Monu’s broer Sanye is er, leuk! Hij brengt me ook om 12 uur naar Palda waar George wakker is gebleven om me binnen te laten. Een fantastische dag!
maandag 11 april 2011
Meeting en een overval
Vandaag (eindelijk) een goede meeting gehad met George en Roy en het Businessplan volledig doorgenomen en instemming verkregen. Dat kostte wat moeite maar uiteindelijk viel de beslissing dat het plan tot uitvoer zal worden gebracht. Ik had gevraagd het plan uit te printen maar dat was helaas niet het geval, dus maar vanaf het beeldscherm gewerkt. Omdat Georg vertrekt was het cruciaal dat Roy zijn “ja”zou geven. Dat deed hij eigenlijk pas toen George even weg was. Van de week maken we verder afspraken over het vervolg, mijn betrokkenheid en zo meer. Ik heb er nu een goed gevoel over en na een gesprek met Rahul vanmiddag, de beoogde projectmanager, is dat alleen maar toegenomen. We gaan het volgen. Inmiddels ook begonnen met het schrijven van het formele advies en wat notities over mijn waarnemingen en de valkuilen die er zullen zijn. Dat bied ik donderdag aan.
Woensdagmorgen staat er een stafmeeting op het programma waarbij ik wat beelden over Nederland laat zien en ook de meegebrachte Holland souvenirs ga uitdelen,. Gelukkig heb ik genoeg zodat iedereen wast krijgt, al is het maar een sleutelhanger met Delfts blauwe klompjes! De stroopwafels vinden ze in ieder geval al lekker.
Ik zat om 5 uur vanmiddag even met Rahul te praten die me vertelde dat ik zo weg ging met de “fathers” en “sister”. Ik wist van niks maar het bleek dat we naar het zusterhuis gingen van de orde waar Suchita en Lilly bij horen. Een echte "overval". Dus in de auto, na eerst mijn pillen te hebben genomen en me weer met Deet behandeld te hebben, en op pad naar weer een ander gedeelte van Indore. Lekker in de spits dus de chaos was maximaal. Het zusterhuis ligt aan een mega drukke weg, heel anders dan hier waar het, zei het relatief, rustig is.
We werden met een officiële ceremonie ontvangen dus weer een stip met rijstkorrels en nu ook een slinger om de nek. De orde is gesticht door een Nederlandse, ze heeft hier jaren gewerkt en is toen terug gegaan naar Uden waar ze overleed. Ze is gecremeerd en haar as is hier begraven en een mooi monumentaal graf.
Ten uiteraard eten en tot mijn grote verrassing e genoegen hadden ze echet patat gemaakt. Ze vroegen me of het “lekker” was. Dat kon ik beamen en ze zeiden vol trots dat ze het patat bakken van Zuster Simons (de stichtster) hadden geleerd.
Aan de aankleding van de zaal was de vrouwelijke hand goed zichtbaar, zeker vergeleken met de kale bedoening bij de mannelijke tegenhangers, en daar heb ik er wat van gezien! Blij met de complimenten uitgebreid de souvenir uitstalling bewonderd en daar stond zowaar een houten klomp(je). Ik kon dus eindelijk laten zien aan Roy en Georde wat een “wooden shoe” nu was. Leuk was nog dat Roy, volkomen onwetend, zijn "Junior" daar tegenkwam, op verlof uit Zimbabwe. Morgen komt hij naar Palda, dan wat verder met hem praten. Leuke jongen vent.
Morgenmiddag met Rahul de stad in en shoppen en tempels etc. bekijken. Ik heb er zin in!
Woensdagmorgen staat er een stafmeeting op het programma waarbij ik wat beelden over Nederland laat zien en ook de meegebrachte Holland souvenirs ga uitdelen,. Gelukkig heb ik genoeg zodat iedereen wast krijgt, al is het maar een sleutelhanger met Delfts blauwe klompjes! De stroopwafels vinden ze in ieder geval al lekker.
Ik zat om 5 uur vanmiddag even met Rahul te praten die me vertelde dat ik zo weg ging met de “fathers” en “sister”. Ik wist van niks maar het bleek dat we naar het zusterhuis gingen van de orde waar Suchita en Lilly bij horen. Een echte "overval". Dus in de auto, na eerst mijn pillen te hebben genomen en me weer met Deet behandeld te hebben, en op pad naar weer een ander gedeelte van Indore. Lekker in de spits dus de chaos was maximaal. Het zusterhuis ligt aan een mega drukke weg, heel anders dan hier waar het, zei het relatief, rustig is.
We werden met een officiële ceremonie ontvangen dus weer een stip met rijstkorrels en nu ook een slinger om de nek. De orde is gesticht door een Nederlandse, ze heeft hier jaren gewerkt en is toen terug gegaan naar Uden waar ze overleed. Ze is gecremeerd en haar as is hier begraven en een mooi monumentaal graf.
Ten uiteraard eten en tot mijn grote verrassing e genoegen hadden ze echet patat gemaakt. Ze vroegen me of het “lekker” was. Dat kon ik beamen en ze zeiden vol trots dat ze het patat bakken van Zuster Simons (de stichtster) hadden geleerd.
Aan de aankleding van de zaal was de vrouwelijke hand goed zichtbaar, zeker vergeleken met de kale bedoening bij de mannelijke tegenhangers, en daar heb ik er wat van gezien! Blij met de complimenten uitgebreid de souvenir uitstalling bewonderd en daar stond zowaar een houten klomp(je). Ik kon dus eindelijk laten zien aan Roy en Georde wat een “wooden shoe” nu was. Leuk was nog dat Roy, volkomen onwetend, zijn "Junior" daar tegenkwam, op verlof uit Zimbabwe. Morgen komt hij naar Palda, dan wat verder met hem praten. Leuke jongen vent.
Morgenmiddag met Rahul de stad in en shoppen en tempels etc. bekijken. Ik heb er zin in!
zondag 10 april 2011
De verjaardag
Vanochtend om 8 naar de mis waar alweer George zijn verjaardag wordt gevierd, bekijk het filmpje maar.
Daarna koffie drinken met een Hollandse traktatie, stroopwafels, die erg in de smaak vallen. Leuk is dat in het blik een beschrijving zit hoe ze worden gemaakt. Dan gaan we op pad voor een lunch buiten de deur. We treffen een aantal neven (met vrouw en zonen) in MHOW, een niet te grote stad. MHOW staat overigens voor Military Headquarters Of War-tactics en stamt nog uit de Engelse tijd.
We eten lekker en veel, nat gehouden met whisky en bier. Een zeer copieuze maaltijd voor 13 mensen voor een bedrag waar je bij ons niet eens met vier man bij de snackbar terecht kunt. Overigens werd de drank uit de meegenomen tassen gehaald, kom daar eens om in Nederland..
Toch leuk om Jomon en Pius (de neef van George) weer terug te zien en ze herhaalden nog maar eens dat ik met Arja een keer moet terugkomen in oktober. We zullen zien.
Om vier weer thuis maar om vijf uur weer vertrokken voor een uitje met de hele staf naar een soort pretpark met als thema Rajasthan. Eerst thuis Monu en zijn vrouw ophalen. Z’n oudere broer ontvangt ons en we moeten natuurlijk koffie drinken, de familie ontmoeten en het huis zien. Leuk om te zien hoe de middenklasse woont. Drie families in een huis, Vader is een gepensioneerde tandarts en zeer vereerd met mij in het Engels te kunne praten.
Dan wordt er gebeld door de rest waar we blijven dus snel er vandoor. De foto’s wijzen de rest wel uit. Heerlijk Rastajhaans eten, heel anders dan anders en ik krijg hoe langer hoe meer bewondering voor de Indiase keuken. Alles vegetarisch met (voor mij uit de fles) water. Om 10 uur zijn we terug. Een lange maar leuke dag.
Daarna koffie drinken met een Hollandse traktatie, stroopwafels, die erg in de smaak vallen. Leuk is dat in het blik een beschrijving zit hoe ze worden gemaakt. Dan gaan we op pad voor een lunch buiten de deur. We treffen een aantal neven (met vrouw en zonen) in MHOW, een niet te grote stad. MHOW staat overigens voor Military Headquarters Of War-tactics en stamt nog uit de Engelse tijd.
We eten lekker en veel, nat gehouden met whisky en bier. Een zeer copieuze maaltijd voor 13 mensen voor een bedrag waar je bij ons niet eens met vier man bij de snackbar terecht kunt. Overigens werd de drank uit de meegenomen tassen gehaald, kom daar eens om in Nederland..
Toch leuk om Jomon en Pius (de neef van George) weer terug te zien en ze herhaalden nog maar eens dat ik met Arja een keer moet terugkomen in oktober. We zullen zien.
Om vier weer thuis maar om vijf uur weer vertrokken voor een uitje met de hele staf naar een soort pretpark met als thema Rajasthan. Eerst thuis Monu en zijn vrouw ophalen. Z’n oudere broer ontvangt ons en we moeten natuurlijk koffie drinken, de familie ontmoeten en het huis zien. Leuk om te zien hoe de middenklasse woont. Drie families in een huis, Vader is een gepensioneerde tandarts en zeer vereerd met mij in het Engels te kunne praten.
Dan wordt er gebeld door de rest waar we blijven dus snel er vandoor. De foto’s wijzen de rest wel uit. Heerlijk Rastajhaans eten, heel anders dan anders en ik krijg hoe langer hoe meer bewondering voor de Indiase keuken. Alles vegetarisch met (voor mij uit de fles) water. Om 10 uur zijn we terug. Een lange maar leuke dag.
zaterdag 9 april 2011
Feestje
Vanochtend begonnen met het uitwerken van de notities van gisteren toen we de mogelijkheden bespraken van papier-recycling. Het blijkt geen optie te zijn: de investeringen zijn te groot en de capaciteit van de machines te klein om de circa 500 kilo die dagelijks binnen zal komen, economische te verwerken. Een kleinschalig systeem lijkt meer geschikt voor bijvoorbeeld een dorp waarvan 10 families van kunnen leven, aangenomen dat ze de investering van circa 2 ton niet zelf hoeven te dragen. Een berekening gebaseerd op actuele prijzen die je voor gerecycled papier kan krijgen levert dan bij een productie van 15.000 kg een verlies op van 400.000 roepies. Jammer maar het is niet anders. Als alternatief bekijken we nu de productie van papieren tassen, gemaakt van oude kranten. We hopen wat informatie van een bedrijf die de vouwmachine kan leveren te krijgen zodat we wat rekenwerk kunnen verrichten.
Vandaag was ook de dag dat de bank werd bezorgd. Het was een echte verrassing voor George die zich even geen houding kon geven maar daarna toonde er blij mee te zijn. Provisorisch neergezet en “officieel” in gebruik genomen.
Voor de lunch waren de teamleiders uitgenodigd en George zijn verjaardag werd gevierd met een uitgebreide lunch. De hele morgen zijn 4 vrouwen bezig geweest met de voorbereiding maar het resultaat mocht er zijn. Na het toezingen en het overhandigen van cadeaus werd er volop gegeten, ook door een paar kinderen die hun moeder vergezelden. Na de lunch moest en zou ik met teamleiders op de foto. Eén van de kinderen wil dicht bij me zitten, de andere moest er niets van weten.
Vanavond hebben we ook George zijn verjaardag gevierd met een achttal collega’s van hem. Erg gezellig en de meeste kende ik inmiddels van de bezoekjes. We startten met erg veel chips en andere heerlijkheden, whisky, bier en frisdrank. De vaders zijn niet vies van een borrel en jullie kennen me wel. Kortom prima atmosfeer. Direct aansluitend het eten, zoals gewoonlijk uitbundig en veel en deze keer met gefrituurde vis: fantastisch. Eén van de collega’s dacht mij te laten struikelen over wat Hindi woorden die allemaal met een k begonnen of zoiets. Ik natuurlijk direct terug met “Leentje leerde Lotje lopen langs de Lange Lindelaan, alom hilariteit en klaar.
De maaltijd is bijna klaar. Hoe je dat merkt? Nu, dat is eenvoudig, de gasten vertrekken. Voor je het weet zijn ze weg. Zeer bijzonder. George , Rahul en ik hebben op z’n Nederlands gezellig nagetafeld onder het genot van … een glas whisky, koffie bestaat dan al lang niet meer.
Morgen om 8:00 naar de mis waar alweer de verjaardag wordt gevierd. Ik ben benieuwd en neem deze keer de camera wel mee.
Morgen om 8:00 naar de mis waar alweer de verjaardag wordt gevierd. Ik ben benieuwd en neem deze keer de camera wel mee.
vrijdag 8 april 2011
Festivals
Vandaag een inmiddels wat routineuze dag van verder werken aan de stukken en daarbij speciaal aandacht gegeven aan het completeren van het door te nemen stuk met George en Roy volgende week. George verraste met de vraag ook naar de mogelijkheden van papier recycling te kijken, Het was al eerder ter sprake gekomen maar meer voor de langere termijn.
Vanmiddag dus Monu en Rahul samen gezeten en Monu weet er veel van af. Hij blijkt een voormalige “shopkeeper” te zijn waar de waste pickers hun productie van de dag komen verkopen. Hij heeft naar eigen zeggen nu een veel beter bestaan! We zoeken op het internet naar voorbeelden en vinden inderdaad de nodige informatie. Het blijkt dat dergelijke operaties veel beter bij een dorp passen waar je dan circa 10 families een bestaan van geeft dan bij het toch grootschaliger karakter van de coöperatie. Als alternatief kijken we wel naar de mogelijkheid om papeieren tassen te maken van oude kranten. Je hebt dan een vouwmachine nodig maar geen hele installatie van meerdere machines zoals bij de papierrecycling. Probleem is dat zo’n vouwmachine circa 10.000 zakken vouwt die dan verder moeten worden bewerkt. Morgen e.e.a. maar eens papier zetten en wat cijferwerk op verrichten.
Rahul nog even geholpen bij het repareren van z’n auto die hij gelijk maar even wast (morgen weer net zo stoffig…).
Dan wordt duidelijk wat het tromgeroffel van de afgelopen uren betekende. Er komt een soort processie aan. Ik word uitgenodigd foto’s te komen maken wat ik natuurlijk doe. Wat er nu precies aan de hand is weet ik niet, twee jonge mannen lijken te worden gezegend of zo iets. Iedereen vindt de camera erg interessant aan na elke foto word ik letterlijk omstuwd en willen ze allemaal vooral zichzelf terug zien.
Als de kinderen (veel!) aan de camera komen grijpt een vader in en herstelt supersnel de orde. Er wordt speciaal voor de camera nog getrommeld en de kinderen dansen er vrolijk op los om direct daarna weer de foto’s te bekijken.
Na het eten nog gezellig met Rahul, nu met stoelen, op het “dakterras” wat gepraat en nu dus als laatste vandaag deze blog.
Vanmiddag dus Monu en Rahul samen gezeten en Monu weet er veel van af. Hij blijkt een voormalige “shopkeeper” te zijn waar de waste pickers hun productie van de dag komen verkopen. Hij heeft naar eigen zeggen nu een veel beter bestaan! We zoeken op het internet naar voorbeelden en vinden inderdaad de nodige informatie. Het blijkt dat dergelijke operaties veel beter bij een dorp passen waar je dan circa 10 families een bestaan van geeft dan bij het toch grootschaliger karakter van de coöperatie. Als alternatief kijken we wel naar de mogelijkheid om papeieren tassen te maken van oude kranten. Je hebt dan een vouwmachine nodig maar geen hele installatie van meerdere machines zoals bij de papierrecycling. Probleem is dat zo’n vouwmachine circa 10.000 zakken vouwt die dan verder moeten worden bewerkt. Morgen e.e.a. maar eens papier zetten en wat cijferwerk op verrichten.
Dan wordt duidelijk wat het tromgeroffel van de afgelopen uren betekende. Er komt een soort processie aan. Ik word uitgenodigd foto’s te komen maken wat ik natuurlijk doe. Wat er nu precies aan de hand is weet ik niet, twee jonge mannen lijken te worden gezegend of zo iets. Iedereen vindt de camera erg interessant aan na elke foto word ik letterlijk omstuwd en willen ze allemaal vooral zichzelf terug zien.
donderdag 7 april 2011
Papierwerk
Vanochtend eerst maar eens de management summary van het business plan geschreven. Ik wilde eerst wachten tot na de bespreking maar realiseerde me dat het lezen van de summary wellicht wat gemakkelijker zal gaan dan het hele stuk. Dus netjes in PDF gezet en per e-mail gestuurd.
Daarna aan het strategiestuk voor JanVikas begonnen en vanmiddag dat in zoverre afgerond dat ik dat morgenochtend aan George (en hopelijk Roy) ga presenteren en afhankelijk van zijn en/of Roy zijn reactie ook daar een klap op ga geven.
Door het vele computerwerk vergeten om naar de weekmarkt in Palda te gaan, dat schijnt wel bijzonder te zijn, volgende week in de herkansing.
Kortom een rustig dagje waarin er lekker gewerkt kon worden. Het weer is aan het veranderen, het wordt warmer en er zijn ook wat wolken te zien. Het wordt pas echt warm na de 15e maar dan ben ik al op weg naar huis en m’n luie stoel.
Vanmiddag kwam het buurmeisje aanlopen, even de klans waargenomen ook haar op de plaat te zetten. Op blote pootjes over het grind...
Vanavond ontdekt dat je een prachtig zitje kan maken bovenop het huis. Rahul liet me daar de warmwater installatie en de zonnepanelen zien en we zijn daar een uur blijven hangen . Morgen brengen we een paar stoelen naar boven en hebben we daar een heerlijke plek om de avond door te brengen. Lekker briesje en af toe vliegt er een kanjer van een vleermuis langs,
Er zijn vandaag ineens vier puppies, 3 blondjes en een zwarte. Een paar dagen oud en nu al lastig, ze willen naar binnen. Dat wordt ze hardhandig afgeleerd onder andere door Raja die niet schroomt een stok te gebruiken. Hij geeft aan geen vlooien te willen hebben!
Tijdens het skypen net met thuis blijkt m’n vijver bijna leeg te zijn. Zo te horen hebben een paar jongetjes liggen klooien met het filter, die is niet zoals die zijn moet. De kraan maar laten aanzetten en de pomp uit. Morgen komt de tuinman wel even kijken en waar nodig herstellen. Toch wel lastig als je er zelf niet bij kunt.
Daarna aan het strategiestuk voor JanVikas begonnen en vanmiddag dat in zoverre afgerond dat ik dat morgenochtend aan George (en hopelijk Roy) ga presenteren en afhankelijk van zijn en/of Roy zijn reactie ook daar een klap op ga geven.
Door het vele computerwerk vergeten om naar de weekmarkt in Palda te gaan, dat schijnt wel bijzonder te zijn, volgende week in de herkansing.
Kortom een rustig dagje waarin er lekker gewerkt kon worden. Het weer is aan het veranderen, het wordt warmer en er zijn ook wat wolken te zien. Het wordt pas echt warm na de 15e maar dan ben ik al op weg naar huis en m’n luie stoel.
Vanmiddag kwam het buurmeisje aanlopen, even de klans waargenomen ook haar op de plaat te zetten. Op blote pootjes over het grind...
Vanavond ontdekt dat je een prachtig zitje kan maken bovenop het huis. Rahul liet me daar de warmwater installatie en de zonnepanelen zien en we zijn daar een uur blijven hangen . Morgen brengen we een paar stoelen naar boven en hebben we daar een heerlijke plek om de avond door te brengen. Lekker briesje en af toe vliegt er een kanjer van een vleermuis langs,
Er zijn vandaag ineens vier puppies, 3 blondjes en een zwarte. Een paar dagen oud en nu al lastig, ze willen naar binnen. Dat wordt ze hardhandig afgeleerd onder andere door Raja die niet schroomt een stok te gebruiken. Hij geeft aan geen vlooien te willen hebben!
Tijdens het skypen net met thuis blijkt m’n vijver bijna leeg te zijn. Zo te horen hebben een paar jongetjes liggen klooien met het filter, die is niet zoals die zijn moet. De kraan maar laten aanzetten en de pomp uit. Morgen komt de tuinman wel even kijken en waar nodig herstellen. Toch wel lastig als je er zelf niet bij kunt.
woensdag 6 april 2011
Business plan completed & a night at Indore
Vanochtend een zeer productieve periode gehad waarin ik het draft businessplan heb kunnen afmaken. Ik denk dat er een goed stuk ligt waarmee men vooruit kan en als men er in slaagt dit tot uitvoering te brengen zal het inkomensniveau van de wastepickers met minimaal 50% stijgen. Een prachtig vooruitzicht en compleet in lijn met de doelstellingen van de coöperatie. Ik ben benieuwd of George en Roy, zoals gevraagd, kans zien de komende dagen het voor hen toch wel lange stuk door te nemen zodat we maandag of dinsdag dit kunnen bespreken. Het zal wel dinsdag worden van a.s. maandag gaan de studenten van het seminarie weg om na de vakantie elders verder te studeren.
Vanmiddag op pad geweest met Rahul. Onze eerste stop was het eigen sorteercentrum waar twee vrouwen bezig waren met sorteren en vermalen van het plastic. Daarna het naastgelegen dorp verkend en daarbij de plaatselijk steenbakkerij bezocht.
De eigenaar was zeer bereidwillig ons e.e.a. uit te leggen en demonstreerde de verschillen in sterkte van de stenen door deze op een hoop te gooien, de ene brak, de andere bleef heel. Dat zie je dus terug in het prijsverschil.
Daarna door naar een wholesaler maar die was gesloten omdat vandaag een soort festivaldag is waarop de vrouwen niet werken, althans de meesten dan.
Toen door naar de betonmaker om een bank te kopen. Dat lukte allemaal en a.s. zaterdag wordt de bank bezorgd. Zondag is George dus jarig en krijgt hij de bank. De rest van de week kan ik dan heerlijk zo rond 7 uur ’s ochtends relaxed de krant lezen!
Op de terugweg toch nog een werkende “shop” gevonden waar we uitgebreid werden geïnformeerd door de eigenares en haar man, omringd door talloze kinderen. Goed om dat ook in het echt te zien.
Je ziet dan pas wat een werk het is en wat er voor gedaan wordt om zoveel mogelijk kilo's bij elkaar te krijgen. Het wegen gaat simpel met een balans maar uiterst doeltreffend. De gewichten liggen voor het grijpen en er wordt niet gesjoemeld, daar zijn de vrouwen denk ik alert genoeg op. De "baas" van de sloppenwijk erachter waar dit allemaal bij hoort geeft zijn zegen dat wat verder wordt gepraat en ik wordt uitgenodigd foto's te maken. Ze willen allemaal op de foto en ik krijg zelfs de enige stoel aangeboden wat ik vriendelijk afwijs waarna een oude vrouw er weer op plaats neemt en door gaat met sorteren van het plastic. We nemen afscheid en de baas stapot achterin de auto en we zetten hem bij de ingang van de wijk af.
Daarna terug naar JanVikas want Rahul heeft z’n telefoon laten liggen en ik moet m’n malariapillen slikken en weer even smeren. Toen de stad in. De afspraak was dat ik Rahul mee uit zou nemen maar dat pakt dus heel anders uit. We stoppen bij een liquorshop waar Rahul een fles Indiase whiskey koopt. Dan zouden we op een terras wat drinken. Dat blijkt dus het dakterras van zijn kantoioir te zijn waar we al eerder waren. Prima want het is daar goed toeven. We drinken wat en praten veel. Rahul vertelt met heel veel respect en bewondering over z’n grootvader, Ruim 80 maar nog altijd actief in de business. Ik begrijp in het gesprek dat Rahul inmiddels 4 huizen en het kantoorpand bezit. Dit wordt in een hoog tempo meer waard (nog sneller dan bij ons het geval was dus hij hoeft zich geen zorgen te maken). We besluiten om ook daar wat te eten en Ashok, een soort conciërge haalt wat te eten. Ik krijg een heerlijke rijstschotel met gegrilde kip, dat is lang geleden! Het smaakt heerlijk en we gaan omstreeks 22:30 retour naar JanVikas waar ik dit nog even schrijf en post. Straks nog een sigaartje en een whisky en om 6:00 weer op.
Al met al een prachtige dag waarbij ook nog even met het thuisfront, vrouw en Sharebusiness werd geskypd. Ik ben pas halverwege maar ik ben nog lang niet uitgekeken hier en er is nog genoeg te doen!
Vanmiddag op pad geweest met Rahul. Onze eerste stop was het eigen sorteercentrum waar twee vrouwen bezig waren met sorteren en vermalen van het plastic. Daarna het naastgelegen dorp verkend en daarbij de plaatselijk steenbakkerij bezocht.
De eigenaar was zeer bereidwillig ons e.e.a. uit te leggen en demonstreerde de verschillen in sterkte van de stenen door deze op een hoop te gooien, de ene brak, de andere bleef heel. Dat zie je dus terug in het prijsverschil.
Daarna door naar een wholesaler maar die was gesloten omdat vandaag een soort festivaldag is waarop de vrouwen niet werken, althans de meesten dan.
Toen door naar de betonmaker om een bank te kopen. Dat lukte allemaal en a.s. zaterdag wordt de bank bezorgd. Zondag is George dus jarig en krijgt hij de bank. De rest van de week kan ik dan heerlijk zo rond 7 uur ’s ochtends relaxed de krant lezen!
Op de terugweg toch nog een werkende “shop” gevonden waar we uitgebreid werden geïnformeerd door de eigenares en haar man, omringd door talloze kinderen. Goed om dat ook in het echt te zien.
Je ziet dan pas wat een werk het is en wat er voor gedaan wordt om zoveel mogelijk kilo's bij elkaar te krijgen. Het wegen gaat simpel met een balans maar uiterst doeltreffend. De gewichten liggen voor het grijpen en er wordt niet gesjoemeld, daar zijn de vrouwen denk ik alert genoeg op. De "baas" van de sloppenwijk erachter waar dit allemaal bij hoort geeft zijn zegen dat wat verder wordt gepraat en ik wordt uitgenodigd foto's te maken. Ze willen allemaal op de foto en ik krijg zelfs de enige stoel aangeboden wat ik vriendelijk afwijs waarna een oude vrouw er weer op plaats neemt en door gaat met sorteren van het plastic. We nemen afscheid en de baas stapot achterin de auto en we zetten hem bij de ingang van de wijk af.
Daarna terug naar JanVikas want Rahul heeft z’n telefoon laten liggen en ik moet m’n malariapillen slikken en weer even smeren. Toen de stad in. De afspraak was dat ik Rahul mee uit zou nemen maar dat pakt dus heel anders uit. We stoppen bij een liquorshop waar Rahul een fles Indiase whiskey koopt. Dan zouden we op een terras wat drinken. Dat blijkt dus het dakterras van zijn kantoioir te zijn waar we al eerder waren. Prima want het is daar goed toeven. We drinken wat en praten veel. Rahul vertelt met heel veel respect en bewondering over z’n grootvader, Ruim 80 maar nog altijd actief in de business. Ik begrijp in het gesprek dat Rahul inmiddels 4 huizen en het kantoorpand bezit. Dit wordt in een hoog tempo meer waard (nog sneller dan bij ons het geval was dus hij hoeft zich geen zorgen te maken). We besluiten om ook daar wat te eten en Ashok, een soort conciërge haalt wat te eten. Ik krijg een heerlijke rijstschotel met gegrilde kip, dat is lang geleden! Het smaakt heerlijk en we gaan omstreeks 22:30 retour naar JanVikas waar ik dit nog even schrijf en post. Straks nog een sigaartje en een whisky en om 6:00 weer op.
Al met al een prachtige dag waarbij ook nog even met het thuisfront, vrouw en Sharebusiness werd geskypd. Ik ben pas halverwege maar ik ben nog lang niet uitgekeken hier en er is nog genoeg te doen!
dinsdag 5 april 2011
Another day at the office.
Vandaag zelfs helemaal niet weg geweest maar gewerkt aan de cashflow en de profit & loss statement. Het ziet er veelbelovend uit, de echte uitdaging voor de mensen hier zal de opstartfase zijn. Morgen beginnen we aan het Operationele Plan gedeelte waarin dat dan ook uitbundig aan de orde komt. Bij het maken van de cijfertjes weer veel gebruik gemaakt van de kennis van de business van Rahul die zijn ogen uitkeek toen ik de spreadsheet liet zien dat alles automatisch doorrekent. Daar wil hij meer van weten dus wat basis Excel uitgelegd.
Vanmiddag met de “vaders” een meeting gehouden waarbij vooral het cijfermatige gedeelte is behandeld en door hen is goedgekeurd. Verder, zo bleek, hadden beiden nog niet al te veel aandacht besteed aan de doorgestuurde stukken. Ze wilden graag praten over de strategie van JanVikas waarbij vooral het element van milieu en duurzaamheid ruime aandacht kreeg. Ik ga de input samenvatten en verwerken in een strategische schets. Ze gaven aan daar zelf niet aan toe te komen dan wel dat niet te zien zitten. Een extra opdracht die er wel bij kan. Ik schiet toch wel goed op en ben er vrij zeker van dat einde volgende week er een werkbaar business plan ligt waarmee ook naar buiten getreden (bank!) kan worden.
Je moet wel even wennen aan zo’n meeting. De telefoon wordt gewoon opgenomen en er komt ook twee keer bezoek langs. Geen punt gewoon stoppen, meeluisteren (als dat in het Engels gaat) en nadat het gesprek is afgelopen of het bezoek weer is vertrokken doorgaan waar je gebleven bent.
Tijdens het gesprek blijkt dat er veel plannen zijn, waaronder het opzetten van een soort model boerderij hier op het grote terrein waar biologische landbouw wordt bedreven. Het idee is dat boeren uit de omgeving, en dat zijn er talloze, hier komen voor advies en instructie. Hetzelfde geldt voor studenten. Bij die boerderij hoort dan ook een klein testlab waar bijvoorbeeld grondmonsters worden getest aan de hand waarvan dan wordt bepaald welke gewassen het meest geschikt zijn. Daarnaast komt er een soort consultancy bureau met een “call-center” functie waar naar toe voor advies kan worden gebeld. Het thema van de boerderij is “Intergrety of the Creation” goed passend in de Indiase cultuur waar respect voor het leven alles overheerst (daarom mogen de koeien ook lopen waar ze willen).
Volledig in tegenstelling met dat respect is dus de manier waarop ze met afval omgaan. Dat laat je eenvoudig waar je staat vallen en je bekommert je totaal niet om de effecten die dat op de omgeving en milieu heeft. “Incredible India”!
Het team maar eens bij elkaar gezet. Links de geestelijken en links onder onze kok Pramila (allen van JanVikas) rechts het team van de Sarvodaya Sramik Mahila Cooperative Society en Raja.
Vandaag begreep ik ook dat George in juni het stokje overdraagt aan Roy. George gaat in juli naar Rome voor een 4 maanden durende bijscholing-opfriscursus en zal in die periode ook naar Nederland komen. Hij brengt dan een bezoek aan hun vestiging in Stijl bij Venlo. Ik zal hem daar zeker opzoeken! Na de cursus weet hij nog niet waar hij wordt geplaatst. George viert a.s. zondag zijn 66e verjaardag en belooft een leuke trip. We zijn benieuwd!
De foto’s van de trips worden zeer gewaardeerd en gaan inmiddels naar ik begrijp alle adressen langs waar we zijn geweest. Vandaag stapte ook Fr.Jomon nog even binnen en die bedankte me nog maar een keer voor m’n bezoek en de foto’s en vroeg of ik nog een keer langs kwam voor ik weer vertrek, dat gaat ‘m niet worden, 1 keer is wel genoeg.
Vandaag bij het eten heerlijke vis, lekker spicy en natuurlijk ook weer allerlei lekkere groenten. Het was vandaag erg stoffig dus maar een biertje er bij gedronken. Heerlijk en straks de rest mee naar m’n kamer waar dat met een sigaartje en een boek goed toeven is. Daar zit namelijk geen enkele mug, terwijl het hier beneden er lustig op rondzoemt.
Vanmiddag met de “vaders” een meeting gehouden waarbij vooral het cijfermatige gedeelte is behandeld en door hen is goedgekeurd. Verder, zo bleek, hadden beiden nog niet al te veel aandacht besteed aan de doorgestuurde stukken. Ze wilden graag praten over de strategie van JanVikas waarbij vooral het element van milieu en duurzaamheid ruime aandacht kreeg. Ik ga de input samenvatten en verwerken in een strategische schets. Ze gaven aan daar zelf niet aan toe te komen dan wel dat niet te zien zitten. Een extra opdracht die er wel bij kan. Ik schiet toch wel goed op en ben er vrij zeker van dat einde volgende week er een werkbaar business plan ligt waarmee ook naar buiten getreden (bank!) kan worden.
Je moet wel even wennen aan zo’n meeting. De telefoon wordt gewoon opgenomen en er komt ook twee keer bezoek langs. Geen punt gewoon stoppen, meeluisteren (als dat in het Engels gaat) en nadat het gesprek is afgelopen of het bezoek weer is vertrokken doorgaan waar je gebleven bent.
Tijdens het gesprek blijkt dat er veel plannen zijn, waaronder het opzetten van een soort model boerderij hier op het grote terrein waar biologische landbouw wordt bedreven. Het idee is dat boeren uit de omgeving, en dat zijn er talloze, hier komen voor advies en instructie. Hetzelfde geldt voor studenten. Bij die boerderij hoort dan ook een klein testlab waar bijvoorbeeld grondmonsters worden getest aan de hand waarvan dan wordt bepaald welke gewassen het meest geschikt zijn. Daarnaast komt er een soort consultancy bureau met een “call-center” functie waar naar toe voor advies kan worden gebeld. Het thema van de boerderij is “Intergrety of the Creation” goed passend in de Indiase cultuur waar respect voor het leven alles overheerst (daarom mogen de koeien ook lopen waar ze willen).
Volledig in tegenstelling met dat respect is dus de manier waarop ze met afval omgaan. Dat laat je eenvoudig waar je staat vallen en je bekommert je totaal niet om de effecten die dat op de omgeving en milieu heeft. “Incredible India”!
Het team maar eens bij elkaar gezet. Links de geestelijken en links onder onze kok Pramila (allen van JanVikas) rechts het team van de Sarvodaya Sramik Mahila Cooperative Society en Raja.
Vandaag begreep ik ook dat George in juni het stokje overdraagt aan Roy. George gaat in juli naar Rome voor een 4 maanden durende bijscholing-opfriscursus en zal in die periode ook naar Nederland komen. Hij brengt dan een bezoek aan hun vestiging in Stijl bij Venlo. Ik zal hem daar zeker opzoeken! Na de cursus weet hij nog niet waar hij wordt geplaatst. George viert a.s. zondag zijn 66e verjaardag en belooft een leuke trip. We zijn benieuwd!
De foto’s van de trips worden zeer gewaardeerd en gaan inmiddels naar ik begrijp alle adressen langs waar we zijn geweest. Vandaag stapte ook Fr.Jomon nog even binnen en die bedankte me nog maar een keer voor m’n bezoek en de foto’s en vroeg of ik nog een keer langs kwam voor ik weer vertrek, dat gaat ‘m niet worden, 1 keer is wel genoeg.
Vandaag bij het eten heerlijke vis, lekker spicy en natuurlijk ook weer allerlei lekkere groenten. Het was vandaag erg stoffig dus maar een biertje er bij gedronken. Heerlijk en straks de rest mee naar m’n kamer waar dat met een sigaartje en een boek goed toeven is. Daar zit namelijk geen enkele mug, terwijl het hier beneden er lustig op rondzoemt.
maandag 4 april 2011
A day at the office
Vandaag een dag op kantoor. Ik zou naar de sloppenwijk hierachter gaan, op uitnodiging van de teamleader van de wastepickers zelfhulpgroep daar maar helaas is ze ziek. Een andere keer dan maar.
Gewerkt aan de Q&A lijst voortvloeiend uit de brainstorm en daardoor ook weer een aantal gesprekken gevoerd met de stafleden om meer duidelijkheid te krijgen over een aantal zaken. Taal blijft wel een probleem omdat eigenlijk allen Rahul en Dinisch goed Engels spreken, de rest is eigenlijk puur Hindi. Het kost dus wat meer moeite en tijd dan je eigenlijk wilt maar het werkt wel.
De medische zorg wordt door een combinatie van Jan Vikas en de Sarvodaya Sramik Mahila gegeven. Er wordt dan een sessie voorbereid in 1 van de slums. Vanuit het overheidsziekenhuis komen dan een dokter en zuster die daar zitting houden en de mensen die zich melden krijgen een check up en eventueel basismedicijnen als paracetaol. Als er meer nodig is worden ze naar het ziekenhuis verwezen. Om daar kosteloos geholpen te worden moet je in het bezit zijn van een BPL-kaart. Deze Below Poverty Line kaart geeft toegang tot een aantal services zoals de medische maar je krijgt ook een flinke korting op de basis levensmiddelen als graan en rijst. Het probleem is dat je de kaart allen krijgt als je een ID-kaart van Indore hebt. De migranten hebben die niet want ze komen uit een dorp in de wijde omgeving. Ze kunnen proberen zo’n kaart te krijgen maar dat duurt zeker 6 maanden. Ik zal niet alle procedures beschrijven maar je kunt je voorstellen dat zo’n 20% van de mensen die er recht op hebben, de kaart niet hebben. Er is geen oplossing voor vandaar dat de mededeling van de minister vorige week zo werd verwelkomd. Al met al wordt er goed werk verricht waarbij er geen onderscheid wordt gemaakt tussen leden van de Sarvoday Sramik Mahila en niet-leden. En zo hoort het natuurlijk ook.
Daarna met de staf ‘smiddag nog verder gepraat over de financiële kant van de SSM. Ik ontdek dat het afgelopen boekjaar het aantal leden met 25% is toegenomen. Dit is veroorzaakt doordat er een specifieke verzekering is gekoppeld aan het lenen en sparen van geld. De minimum verplichte inleg op de spaarrekening is 25 Roepie per maand (€ 0,40 !!!!) oftewel € 4,80 per jaar.
Afgelopen zaterdag is er tijdens de meeting met de teamleiders door de teamleiders gesteld dat zij dit jaar minimaal 100-150 nieuwe leden zullen aanbrengen. Dit zou een verdubbeling van het huidige ledental betekenen. We praten verder over wat de staf verder kan doen in dat streven en er komt voldoende input voor het marketing- en promotieplan waar ik aan werk. Wederom een leuke sessie. Wie echt geïnteresseerd is in de materie moet maar even roepen, dan praat ik je graag een keer bij als ik weer in Nederland ben.
Rahul, inmiddels mijn beste contact en vriend, blijkt helemaal geen werknemer te zijn maar een ondernemer die een zaak en onroerend goed heeft en mensen voor zich heeft werken. Hij is vrijwilliger hier en ik ben met hem vanavond om half zes de stad in geweest. Eerst drie dames afleveren en toen de weekmarkt over.
Incredible India! Toen naar een koffiebar waar ik voor het eert sinds ik hier ben een espresso (dubbele) heb gehad. Heerlijk. Helaas was het in verwesterde ongeving waar de muziek knetterhard stond, de gasten dus tegen elkaar schreeuwen en praten dus onmogelijk was. Ik heb bij het afscheid maar even de manager gevraagd of hij het op prijs stelde me nog een keer te zien. Natuurlijk zei hij ja dus heb ik hem gezegd dat die kans er niet is als hij de muziek niet op een normaal niveau zou zetten. Onmiddellijk een bevel naar een medewerker en de muziek gaat zachter. Rahul kon het bijzonder waarderen en zei weer een leuke les gehad te hebben. Hij vindt het vreselijk dat de nieuwe middenklasse hun cultuur zo snel laten veramerikaniseren, je ziet zelfs meisjes van een jaar of 18 met shorts, ongehoord in India!
Toen naar Rahul z’n kantoor dat hij in de buurt bezit maar niet gebruikt. Zijn zwager, ook Rahul alleen 5x zo breed, runt op de etage er onder een bedrijf dat zich bezighoudt met het invorderen van schulden voor de grotere geldverstrekkers als Barclays. Dat gaat wat anders dan bij ons, er lopen wat meer dan gemiddeld bredere types rond zal ik maar zeggen. We gaan naar het dakterras met een schitterende zicht op de Mahatma Gandhiweg en een leuke kruising waar alles beweegt en geluid maakt. Een politieagent houdt alles in het gareel….
Morgen een bespreking met George, de evaluatie vandaag kwam er niet van omdat hij met iemand anders naar een collega moest om wat te regelen en die persoon te introduceren. Morgen beter..
Gewerkt aan de Q&A lijst voortvloeiend uit de brainstorm en daardoor ook weer een aantal gesprekken gevoerd met de stafleden om meer duidelijkheid te krijgen over een aantal zaken. Taal blijft wel een probleem omdat eigenlijk allen Rahul en Dinisch goed Engels spreken, de rest is eigenlijk puur Hindi. Het kost dus wat meer moeite en tijd dan je eigenlijk wilt maar het werkt wel.
De medische zorg wordt door een combinatie van Jan Vikas en de Sarvodaya Sramik Mahila gegeven. Er wordt dan een sessie voorbereid in 1 van de slums. Vanuit het overheidsziekenhuis komen dan een dokter en zuster die daar zitting houden en de mensen die zich melden krijgen een check up en eventueel basismedicijnen als paracetaol. Als er meer nodig is worden ze naar het ziekenhuis verwezen. Om daar kosteloos geholpen te worden moet je in het bezit zijn van een BPL-kaart. Deze Below Poverty Line kaart geeft toegang tot een aantal services zoals de medische maar je krijgt ook een flinke korting op de basis levensmiddelen als graan en rijst. Het probleem is dat je de kaart allen krijgt als je een ID-kaart van Indore hebt. De migranten hebben die niet want ze komen uit een dorp in de wijde omgeving. Ze kunnen proberen zo’n kaart te krijgen maar dat duurt zeker 6 maanden. Ik zal niet alle procedures beschrijven maar je kunt je voorstellen dat zo’n 20% van de mensen die er recht op hebben, de kaart niet hebben. Er is geen oplossing voor vandaar dat de mededeling van de minister vorige week zo werd verwelkomd. Al met al wordt er goed werk verricht waarbij er geen onderscheid wordt gemaakt tussen leden van de Sarvoday Sramik Mahila en niet-leden. En zo hoort het natuurlijk ook.
Daarna met de staf ‘smiddag nog verder gepraat over de financiële kant van de SSM. Ik ontdek dat het afgelopen boekjaar het aantal leden met 25% is toegenomen. Dit is veroorzaakt doordat er een specifieke verzekering is gekoppeld aan het lenen en sparen van geld. De minimum verplichte inleg op de spaarrekening is 25 Roepie per maand (€ 0,40 !!!!) oftewel € 4,80 per jaar.
Afgelopen zaterdag is er tijdens de meeting met de teamleiders door de teamleiders gesteld dat zij dit jaar minimaal 100-150 nieuwe leden zullen aanbrengen. Dit zou een verdubbeling van het huidige ledental betekenen. We praten verder over wat de staf verder kan doen in dat streven en er komt voldoende input voor het marketing- en promotieplan waar ik aan werk. Wederom een leuke sessie. Wie echt geïnteresseerd is in de materie moet maar even roepen, dan praat ik je graag een keer bij als ik weer in Nederland ben.
Rahul, inmiddels mijn beste contact en vriend, blijkt helemaal geen werknemer te zijn maar een ondernemer die een zaak en onroerend goed heeft en mensen voor zich heeft werken. Hij is vrijwilliger hier en ik ben met hem vanavond om half zes de stad in geweest. Eerst drie dames afleveren en toen de weekmarkt over.
Incredible India! Toen naar een koffiebar waar ik voor het eert sinds ik hier ben een espresso (dubbele) heb gehad. Heerlijk. Helaas was het in verwesterde ongeving waar de muziek knetterhard stond, de gasten dus tegen elkaar schreeuwen en praten dus onmogelijk was. Ik heb bij het afscheid maar even de manager gevraagd of hij het op prijs stelde me nog een keer te zien. Natuurlijk zei hij ja dus heb ik hem gezegd dat die kans er niet is als hij de muziek niet op een normaal niveau zou zetten. Onmiddellijk een bevel naar een medewerker en de muziek gaat zachter. Rahul kon het bijzonder waarderen en zei weer een leuke les gehad te hebben. Hij vindt het vreselijk dat de nieuwe middenklasse hun cultuur zo snel laten veramerikaniseren, je ziet zelfs meisjes van een jaar of 18 met shorts, ongehoord in India!
Toen naar Rahul z’n kantoor dat hij in de buurt bezit maar niet gebruikt. Zijn zwager, ook Rahul alleen 5x zo breed, runt op de etage er onder een bedrijf dat zich bezighoudt met het invorderen van schulden voor de grotere geldverstrekkers als Barclays. Dat gaat wat anders dan bij ons, er lopen wat meer dan gemiddeld bredere types rond zal ik maar zeggen. We gaan naar het dakterras met een schitterende zicht op de Mahatma Gandhiweg en een leuke kruising waar alles beweegt en geluid maakt. Een politieagent houdt alles in het gareel….
Morgen een bespreking met George, de evaluatie vandaag kwam er niet van omdat hij met iemand anders naar een collega moest om wat te regelen en die persoon te introduceren. Morgen beter..
zondag 3 april 2011
Toeristische trip
Gisteravond een fantastische wedstrijd gezien waarin in India wereldkampioen werd, George spontaan op ijs trakteerde en de stad volledig uit z'n dak ging met twee uur vuurwerk. Vandaag tijdens de trip dus overal cricketende jeugd te zien.
Vanmorgen om 08.00 naar de mis. De kerk zit dan ongeveer ¾ vol, de heren links en de dames rechts. In de loop van een half uur stroomt de kerk (van het seminarie hier) helemaal vol en gaat men verder veelal gemixt zitten. Er is een jongenskoor dat gegroepeerd om twee microfoons begeleid door twee gitaren en een heus handharmonium de leiding heeft bij de samenzang.
Ik versta er geen woord van maar zie dat iedereen (veelal jonge mensen!) enthousiast meedoen en ook alle liturgische teksten waar gewenst hardop meezeggen. Roy preekt en begint met een trucje waarmee hij 1 munt in 2 munten verandert, daarmee heeft hij direct de volledige aandacht en je ziet dat hij een zeer goede communicator is en als je over de gave van het woord kan spreken, hij is het voorbeeld.
Na de mis natuurlijk koffie op het seminarie. Ik krijg brood uit de eigen bakkerij, gebakken van eigen oogst met jam, natuurlijk ook van eigen bodem. Dan stappen we in de auto voor onze toeristische trip, we zijn met 7 en ik begrijp al snel dat het geen waterval wordt maar een uitzichtpunt.
Ik ben niet meer verbaasd als onze eerste stop bij (alweer) een seminarie is. Dit keer erg afgelegen en de weg is niet meer dan een hobbelige uitdaging en waar ooit een strookje asfalt is neergelegd. Dwars door de binnenlanden van India dus, erg interessant om te zien. We komen uiteindelijk in Khurda waar het seminarie is waarin de toekomstige priesters een jaar verblijven om na te denken en te mediteren of hun keuze de juiste is voor hen. Pater Pius, een leuke man die ook directeur van de dorpsschool is, en parochiepater, ontvangt ons en leidt ons rond. Dan lunchen we (alweer heerlijk maar ook herkenbaar) en dan gaat George even een dutje doen (volgende week wordt hij 66) en wij gaan naar de dorpskerk, meer dan 100 jaar oud en het gloednieuwe parochiehuis.
Dwars door het dorp (iedereen is katholiek) waar circa 100 families wonen via een medische post bemand door alleraardigste zusters, naar de school, giga groot want er zijn wel 1.300 leerlingen.
De school verzorgt het onderwijs voor het dorp Kharda en 54 omliggende dorpjes. Uitgebreide rondleiding door Pater Pius en de plaatsvervangend directeur zuster Maria (humorvol type!). Daarna terug naar het seminarie maken we ons klaar voor de volgende etappe. Maar niet voordat de studenten met mij willen praten over Nederland en ik hen natuurlijk feliciteer met de geweldige match van gisteren. Dan stappen we in en missen de zusters, die blijken nog ergens op een gastenkamer te ruste te liggen (en nog lang geen 66!). De vertraging komt de jongens goed uit want veel vragen over voetbal moeten beantwoorden.
Dan op pad dwars door het binnenland naar een uitzichtpunt. Teleurstellend want het is erg heiig en de bomen hebben hun bladen allemaal laten vallen waardoor het er nogal desolaat uit ziet. Wel zie ik nog twee apen die, zodra ze door hebben dat ze belangstelling wekken, er vandoor gaan, dus geen goede foto. Daarna gaan we nog naar een site waar een Ierse priester al 27 jaar in eenzaamheid zit. Ik zie een vieze oude man die de krant zit te lezen en ons vriendelijk doch dringend verzoekt de omgeving maar even te verkennen. Op de route wijst onze chauffeur van vandaag Fr. Ambrosius me op een Kingfisher, een mooie vogel die gelukkig blijft zitten waardoor ik die redelijk op de foto krijg.
Dan terug naar het seminarie waar we vijf minuten te laat arriveren: ze hebben daar net een cobra gevangen, gedood en verbrand. Jammer dat ik dat miste. Dan terug naar Indore met uiteraard een extra passagier, een zwijgzaam type die eigenlijk niet kan lachen, wat we verder toch wel veel doen. Net als ik denk dat we er bijna zijn gaan we rechtsaf en komen bij alweer een seminarie. Leuke pater die veel vertelt en uiteraard drinken en eten. Ook hier de al veel gezien verbazing dat ik mijn koffie zwart zonder suiker drink. Een nieuwe heerlijkheid: iets erg zoets van suikerwerk, moet nog eens vragen wat dat was, heerlijk! Dan naar Jan Vikas maar onderweg trakteert George alweer op ijs vanwege de WC titel.
Dan thuisgekomen opfrissen, skypen met het thuisfront en alweer aan tafel. Lekker biertje er bij, ik bewaar de helft van de liter voor later vanavond. Straks m’n matrassen omdraaien. Vandaag in de gesprekken bleek dat er speciaal voor mij een nieuw matras is gekocht. Alleen jammer dat het planhard is. De collega’s van George hebben hem uitgelachen, hij had juist een zachter matras moeten regelen. We lachen er beiden om en schudden elkaar maar weer eens de hand. De relatie is werkelijk verbluffend. Tijdens de maaktijd vroeg hij wat we morgen gaan doen. Ik stelde voor om het werk tot dusver maar eens serieus te bespreken, dat is hij een beetje uit de weg gegaan. Gelukkig stemde hij in dus morgen de eerste evaluatie.
Vanmorgen om 08.00 naar de mis. De kerk zit dan ongeveer ¾ vol, de heren links en de dames rechts. In de loop van een half uur stroomt de kerk (van het seminarie hier) helemaal vol en gaat men verder veelal gemixt zitten. Er is een jongenskoor dat gegroepeerd om twee microfoons begeleid door twee gitaren en een heus handharmonium de leiding heeft bij de samenzang.
Ik versta er geen woord van maar zie dat iedereen (veelal jonge mensen!) enthousiast meedoen en ook alle liturgische teksten waar gewenst hardop meezeggen. Roy preekt en begint met een trucje waarmee hij 1 munt in 2 munten verandert, daarmee heeft hij direct de volledige aandacht en je ziet dat hij een zeer goede communicator is en als je over de gave van het woord kan spreken, hij is het voorbeeld.
Na de mis natuurlijk koffie op het seminarie. Ik krijg brood uit de eigen bakkerij, gebakken van eigen oogst met jam, natuurlijk ook van eigen bodem. Dan stappen we in de auto voor onze toeristische trip, we zijn met 7 en ik begrijp al snel dat het geen waterval wordt maar een uitzichtpunt.
Ik ben niet meer verbaasd als onze eerste stop bij (alweer) een seminarie is. Dit keer erg afgelegen en de weg is niet meer dan een hobbelige uitdaging en waar ooit een strookje asfalt is neergelegd. Dwars door de binnenlanden van India dus, erg interessant om te zien. We komen uiteindelijk in Khurda waar het seminarie is waarin de toekomstige priesters een jaar verblijven om na te denken en te mediteren of hun keuze de juiste is voor hen. Pater Pius, een leuke man die ook directeur van de dorpsschool is, en parochiepater, ontvangt ons en leidt ons rond. Dan lunchen we (alweer heerlijk maar ook herkenbaar) en dan gaat George even een dutje doen (volgende week wordt hij 66) en wij gaan naar de dorpskerk, meer dan 100 jaar oud en het gloednieuwe parochiehuis.
Dwars door het dorp (iedereen is katholiek) waar circa 100 families wonen via een medische post bemand door alleraardigste zusters, naar de school, giga groot want er zijn wel 1.300 leerlingen.
De school verzorgt het onderwijs voor het dorp Kharda en 54 omliggende dorpjes. Uitgebreide rondleiding door Pater Pius en de plaatsvervangend directeur zuster Maria (humorvol type!). Daarna terug naar het seminarie maken we ons klaar voor de volgende etappe. Maar niet voordat de studenten met mij willen praten over Nederland en ik hen natuurlijk feliciteer met de geweldige match van gisteren. Dan stappen we in en missen de zusters, die blijken nog ergens op een gastenkamer te ruste te liggen (en nog lang geen 66!). De vertraging komt de jongens goed uit want veel vragen over voetbal moeten beantwoorden.
Dan op pad dwars door het binnenland naar een uitzichtpunt. Teleurstellend want het is erg heiig en de bomen hebben hun bladen allemaal laten vallen waardoor het er nogal desolaat uit ziet. Wel zie ik nog twee apen die, zodra ze door hebben dat ze belangstelling wekken, er vandoor gaan, dus geen goede foto. Daarna gaan we nog naar een site waar een Ierse priester al 27 jaar in eenzaamheid zit. Ik zie een vieze oude man die de krant zit te lezen en ons vriendelijk doch dringend verzoekt de omgeving maar even te verkennen. Op de route wijst onze chauffeur van vandaag Fr. Ambrosius me op een Kingfisher, een mooie vogel die gelukkig blijft zitten waardoor ik die redelijk op de foto krijg.
Dan terug naar het seminarie waar we vijf minuten te laat arriveren: ze hebben daar net een cobra gevangen, gedood en verbrand. Jammer dat ik dat miste. Dan terug naar Indore met uiteraard een extra passagier, een zwijgzaam type die eigenlijk niet kan lachen, wat we verder toch wel veel doen. Net als ik denk dat we er bijna zijn gaan we rechtsaf en komen bij alweer een seminarie. Leuke pater die veel vertelt en uiteraard drinken en eten. Ook hier de al veel gezien verbazing dat ik mijn koffie zwart zonder suiker drink. Een nieuwe heerlijkheid: iets erg zoets van suikerwerk, moet nog eens vragen wat dat was, heerlijk! Dan naar Jan Vikas maar onderweg trakteert George alweer op ijs vanwege de WC titel.
Dan thuisgekomen opfrissen, skypen met het thuisfront en alweer aan tafel. Lekker biertje er bij, ik bewaar de helft van de liter voor later vanavond. Straks m’n matrassen omdraaien. Vandaag in de gesprekken bleek dat er speciaal voor mij een nieuw matras is gekocht. Alleen jammer dat het planhard is. De collega’s van George hebben hem uitgelachen, hij had juist een zachter matras moeten regelen. We lachen er beiden om en schudden elkaar maar weer eens de hand. De relatie is werkelijk verbluffend. Tijdens de maaktijd vroeg hij wat we morgen gaan doen. Ik stelde voor om het werk tot dusver maar eens serieus te bespreken, dat is hij een beetje uit de weg gegaan. Gelukkig stemde hij in dus morgen de eerste evaluatie.
Abonneren op:
Posts (Atom)