Festivals

Vandaag een inmiddels wat routineuze dag van verder werken aan de stukken en daarbij speciaal aandacht gegeven aan het completeren van het door te nemen stuk met George en Roy volgende week. George verraste met de vraag ook naar de mogelijkheden van papier recycling te kijken, Het was al eerder ter sprake gekomen maar meer voor de langere termijn.
Vanmiddag dus Monu en Rahul samen gezeten en Monu weet er veel van af. Hij blijkt een voormalige “shopkeeper” te zijn waar de waste pickers hun productie van de dag komen verkopen. Hij heeft naar eigen zeggen nu een veel beter bestaan! We zoeken op het internet naar voorbeelden en vinden inderdaad de nodige informatie. Het blijkt dat dergelijke operaties veel beter bij een dorp passen waar je dan circa 10 families een bestaan van geeft dan bij het toch grootschaliger karakter van de coöperatie. Als alternatief kijken we wel naar de mogelijkheid om papeieren tassen te maken van oude kranten. Je hebt dan een vouwmachine nodig maar geen hele installatie van meerdere machines zoals bij de papierrecycling. Probleem is dat zo’n vouwmachine circa 10.000 zakken vouwt die dan verder moeten worden bewerkt. Morgen e.e.a. maar eens papier zetten en wat cijferwerk op verrichten.

Rahul nog even geholpen bij het repareren van z’n auto die hij gelijk maar even wast (morgen weer net zo stoffig…).
Dan wordt duidelijk wat het tromgeroffel van de afgelopen uren betekende. Er komt een soort processie aan. Ik word uitgenodigd foto’s te komen maken wat ik natuurlijk doe. Wat er nu precies aan de hand is weet ik niet, twee jonge mannen lijken te worden gezegend of zo iets. Iedereen vindt de camera erg interessant aan na elke foto word ik letterlijk omstuwd en willen ze allemaal vooral zichzelf terug zien.

Als de kinderen (veel!) aan de camera komen grijpt een vader in en herstelt supersnel de orde. Er wordt speciaal voor de camera nog getrommeld en de kinderen dansen er vrolijk op los om direct daarna weer de foto’s te bekijken.

Na het eten nog gezellig met Rahul, nu met stoelen, op het “dakterras” wat gepraat en nu dus als laatste vandaag deze blog.