Weekend ?

De Zaterdag.
Na een alweer betere nachtrust eerst om 7 uur maar een ochtendwandeling gemaakt. Dan is de temperatuur nog prima om een stuk te lopen over het terrein. Gisteravond tijd besteed om de foto’s te bewerken en te ordenen in drie hoofdstukken.

Vanochtend hebben we de brainstormsessie en het is leuk! Alle stafleden zijn er, plus George & Roy dus in totaal 8 mensen die aan de bak mogen. De opdracht is om voordelen te benoemen van de coöperatie zelf of van het lidmaatschap daarvan . Na een korte presentatie waarin de doelstelling en spelregels worden benoemd gaan we van start. Er komen maar liefst 49 punten naar voren. De eerste zoals altijd spontaan en snel, de laatste volgt pas als we opbreken voor de lunch na ook aandacht besteed te hebben hoe de nadelen die worden genoemd te overwinnen. Iedereen heeft goed bijgedragen en de taal bleek dankzij Roy en Rahul geen probleem. Na de voordelen de negatieve aspecten die ze tegenkomen gelijst, verrassend genoeg maar een 6-tal. Aan mij nu de schone taal dit in en document te gieten waarbij de voordelen keurig op onderwerp worden gebundeld en waarin ook een echte Q&A sectie zal komen. Fantastische ervaring om met zo’n groep zo’n oefening te doen. Leerzaam aan alle kanten en op alle fronten. Fr. George schoot me nog even en gaf aan zeer tevreden te zijn over zowel proces als uitkomst van de oefening.

Vanmiddag was er een meeting van “leaders” van de zelfhulpgroepen. Ik werd vriendelijk uitgenodigd een deel bij te wonen. Voorstellen over en weer en in het kort verteld dat ik hoop dat mijn werk hier zal bijdragen aan hun vooruitgang. Ik moest verder nog vertellen wat mijn favoriete eten was. Naast de Hollandse keuken heb ik natuurlijk gezegd dat sinds deze week de Indiase keuken favoriet is. Applaus was mijn deel. Tijdens de voorstelronde gaat een vrouw van de slumbs hier vlakbij voorp met vertellen wat een goede zaken de coöperatie heeft opgeleverd. Aan het eind van de meeting nodig ze me uit om volgende week bij “thuis” te komen. Weigeren zou een grote belediging zijn en het past goed in programma dus toegezegd dat ik volgende week zeker bij haar aan kom. De meeting gaat uiteraard in het Hindi en heeft wat chaotische trekjes maar het wordt wel duidelijk dat iedereen naar iedereen luister. Vrouwen kunnen dus inderdaad multitasken.

Inmiddels wordt de finale van WCC gespeeld tussen Sri Lanka en India. De sfeer voor deze wedstrijd lijkt niet op die eerder deze week tegen Pakistan. Wel verwacht het publiek na de overwinning op de aartsrivaal dat er gewonnen wordt. Als ze winnen zijn ze voor het eerst sinds 1983 weer kampioen, goed voor het land. De 1e inning (helft) is net afgelopen en met een fantastische eindspurt heeft Sri Lanka nu 274 runs gescoord. Dat wordt lastig! Overigens las ik in de krant vandaag dat de autoverkopen in het binnenland met zo’n 20% zijn gestegen t.o.v. vorig jaar.

Zo de werkdag van vandaag zit er bijna op. Het is inmiddels half zes en ik ga een poosje naar het cricket kijken. Morgen naar de mis om 08:00 uur (uiteraard in het Hindi maar ik wil het wel eens meemaken. Ik zou ook om 06:30 kunnen maar die laat ik maar even schieten. Morgen is er een uitspa gepland naar o.m. de watervallen van Sitalamata, zo’n 70 kilometer verderop.

1 April !!!

1 april, ook hier even opletten want dat kennen ze hier ook.

Gisteravond laat zakte ik door m’n stoel toen ik mijn rug strekte, de poten bogen spontaan weg en daar zat ik op de grond. Ook niet berekend op de 100kg die ik meesjouw.

Na een redelijke nacht (ik begin te wennen aan het bed) vanochtend na het ontbijt (weer een nieuw gerecht met gekookte eieren) word ik meegenomen naar de tuin waar een pauw in de boom zit. Camera gehaald en dat leidt tot een ochtendwandeling met George over het terrein waarbij hij me de nodige bomen en planten toont die meestal vruchtdragend zijn. We zien een soort arend, papegaaien een soort toekan en noem maar op. Daarnaast veel moois aan bloeiende struiken en bomen. Apart als je ziet dat de boom bloeit nadat hij z’n blad heeft laten vallen.

Om half negen zijn we terug (het wordt al knap warm) en George gaat z’n krant lezen en ik ga aan de slag. Het internet ligt er weer uit want we hebben weer een power shut down van een paar uur, dus ……. geduld. Gewoon nemen zoals het is, een les die je hier voortdurend kan leren. Maak je niet druk, komt wel goed. Zo las ik gisteren in het cultuurboekje dat IST geen Indian Standard Time betekent maar Indian Stretchable Time. Hoezo Aprils Fools day?
Tijdens m'n sigaar p[auze (koffie is er niet!) maakt m'n doofstomme vriend Raja (=koning)een kunstje voor de camera:

Vandaag twee DVD’s bekeken. Één in het Engels over de achtergrond en activiteiten van Jan Vikas, de andere in het Hindi over de wastepickers in het bijzonder. Een goede voorbereiding op de trip die volgende week op het programma staat waarbij ik de activiteiten “live” gaan bekijken en hopelijk ook kan vastleggen op de camera.
Verder veel gewerkt aan het businessplan en dan met name aan de financiële paragraaf. Wat is er nodig aan funding en hoe ziet de in- en verkoop er uit voor en na de diverse fases van invoering. Rahul is er goed en constructief bij betrokken omdat hij de techniek en de markt kent.
Bij het avondeten is het erg gezellig. We zijn met z’n zessen en het eten is alweer heerlijk. Het is vrijdag dus hebben we vis. Er wordt veel gepraat over democratie en je merkt dat daarover praten een ieders hobby is. Iedereen praat mee, ook de twee zusters al kost het wel moeite om ze mee te laten doen maar Fr. George daagt ze geregeld uit.

Morgen wordt het een leuke dag: een management meeting waarin George en ik de staf gaan uitdagen in een brainstorm sessie zoveel mogelijk voordelen van de coöperatie te noemen. De uitkomst gaan we gebruiken in het promotieplan wat bij het op te stellen marketingplan hoort. Ook gaan we groep uitdagen hun mening te geven over het oprichten van het gecombineerde sorteer en proces centrum zoals dat nu vorm krijgt. George verheugt zich er enorm op en kon het tijdens de lunch vandaag al niet laten “sister” uit te dagen en te plagen. George zijn doelstelling is om het wat negatieve gevoel, of op zijn minst de beroemde Karma – Fate houding uit te dagen en naar een meer positieve houding te krijgen, dus van “ja-maar” naar “yes-we can”. En van “moeten” naar ”willen”. Ik kijk er ook al naar uit en weet eigenlijk nu al dat het een succes al worden, gezien de samenstelling van de groep.

BP en Uitjes.

31 maart.

Vandaag werk ik verder aan het businessplan en overleg met George hoe de zaak verder aan te pakken en vorm te geven. We komen overeen dat we een plan maken dat drie fases kent.
In eerste instantie richten we ons op het toevoegen van waarde door de verzamelde materialen dusdanig ver te scheiden dat ze direct bruikbaar zijn of verwerkbaar voor de recyclingindustrie. Dat hergebruik kan heel plastisch worden voorgesteld met iets wat de ouderen onder ons nog wel kennen: op de markt en bij de viskraam werden vroeger de gekochte artikelen in een krant gewikkeld/verpakt. Zo simpel moet je dat ook hier zien: kranten en tijdschriften hebben dus, voor ze weer worden gerecycled als bij ons, een tweede leven. Andere zaken worden verder uitgesorteerd, denk dan bijvoorbeeld aan transparant en niet transparant plastic, golfkarton en bordkarton, gekleurd en blank glas. Je kan daarin ver gaan en hoe verder je gaat met het scheiden/uitsorteren, hoe meer waarde je toevoegt.
Een tweede fase is het opzetten van een installatie waarbij het aluminium wordt gescheiden van het plastic. Dit soort verpakkingen ken je ook wel: de chipszak kent tegenwoordig een alu laagje (folie) en datzelfde hebben sommige tubes, let er maar eens op. Je kunt die twee produkten scheiden door een chemisch bad waarbij de reactie leidt dat het aluminium wordt opgelost en er puur plastic overblijft. Een nogal heftig proces waarbij de nodige bijtende chemicaliën aan te pas komen. Punt van aandacht voor deze fase is dan ook behalve allerlei vergunningen en licenties, de veiligheid van de mensen die daar werken. Niet iets wat normaal gesproken hier erg belangrijk lijkt, kijk maar naar het verkeer!
De derde en laatste fase vergt een nog grotere investering: een exclusie machine waarbij de gemalen stukken plastic worden verwerkt tot granulaat. Kostbaar omdat behalve een dure machine er ook veel energie wordt verbruikt.

Vanmiddag met Roy naar Satprakashan Sanchar, het multimediale productie centrum van de congregatie SVD waar Fr. Jomon (en niet Thomas zoals ik eerder abusievelijk meldde in het Bhopal verslag) de scepter zwaait als directeur. Ik krijg een korte rondleiding en maak o.a. kennis met Fr. Geo George die me vertelt dat de afgelopen 14 maanden een waar monnikenwerk is verricht. Er is namelijk een film over Jezus’ leven gemaakt, maar dan uiteraard op z’n Indiaas. Ik krijg een trailer te zien en ook zeker 50 foto’s (hij is ook een Nikon fan). Indrukwekkend en het zal zeker hier een succes worden. Er is totaal zo’n 120 uur materiaal voor een film van maximaal 3 uur. De rest wordt verwerkt in series en thema films: wel slim want er moet ergens geld worden terugverdiend. Ik blijk naast Maria te zitten die naast actrice ook nog gewoon op het centrum werkt. Jomon de directeur speelt overigens ook nog een rol als (te dikke) boze soldaat met een reuzensnor! We krijgen zoals gebruikelijk de lunch aangeboden en ik maak kennis met weer andere groenten en fruit en zie nu ook voor het eerst kip in herkenbare vorm langskomen. Een fles Budweiser erbij en wie doet je wat?

Daarna snel terug naar kantoor en verder werken aan het plan. Inmiddels is een experiment dat gisteravond startte (het chemische scheidingsproces) is bijna afgerond en kan geslaagd worden genoemd. Behalve wat brandwondjes bij Rahul geen schade aangericht.

Ik help ’s middags ook nog Fr. George om Skype te (her)installeren en we stellen vast dat z’n webcam niet werkt op z’n (nieuwe) PC. Ik zal eens zien wat die dingen hier kosten (ik verwacht twee keer niks) en zal hem dan eens blij maken. Gezien al zijn inspanningen om het me naar de zin te maken verdient hij dat ook wel.

Als we terugkomen kijken we nog even bij het dorsen van het graan. De leerlingen hebben de examens achter de rug en zijn dus inzetbaar voor dit zware werk.

Ik begin net te denken dat we zo gaan eten, staan ineens George en Roy voor m’n neus of ik meega. Ik kijk verbaasd wat zij ook zijn want vanochtend hadden we toch afgesproken dat ik mee zou gaan naar het hoofd van de provincie om daar te gaan eten? Ik weet van niks maar ja, maar snel de PC dicht en ingestapt, Na een kwartiertje komen we aan en krijgen we een praatje op kantoor gevolgd door een heuse introductie van mij aan de eters, deels stafleden, deels gepensioneerde paters die dik over de 70 zijn. Inmiddels weet ik dat een klooster van de orde in Steyl ligt bij Venlo, en dat Jan Kivas geen naam is. Het betekent “People Development”. Goed om te weten.
Overigens: Sharebusiness heeft de 3P’s: Planet, People, Profit. Jan Kivas heeft de 3R’s: Reduce, Reuse, Renew.

De businesscase

30 maart 2011, De dag van de GROTE wedstrijd tussen India en Pakistan. Terwijl ik dit schrijf zijn er nog zo'n 6 overs te spelen en het lijkt er sterk op dat India deze pot gaat winnen. Bij elk gevallen wicket weerklinkt al vuurwerk, dus dat belooft wat voor straks.

Inmiddels is het dag en India heeft gewonnen. Na afloop van de wedstrijd vuurwerk alsof het nieuwjaar was. Toeterende auto;s en juichende mensen door de straten, ook hier waar we wat achteraf zitten. Kortom wat later slapen.
Mijn bed heeft inmiddels twee matrassen en ik heb een ander tafel waardoor de rug wat wordt gespaard.


De businesscase.
Inmiddels zijn we drie dagen onderweg en heb ik een goed zicht op de uitdaging die hier voor me ligt. De coöperatie heeft een 1.250 leden die niet allen zich bezig houden met wastepicking , zij vormen een minderheid van 400, maar ook met de zogenaamde “domestic workers”. Deze groep van 850 is weer te splitsen in hen die “regular” aan het werk zijn als bijvoorbeeld schoonmaakster bij een familie of bedrif (ca. 600) en zij die als dagloner (day-wager) aan de slag zijn. De laatste groep heeft echter ook een bepaalde zekerheid omdat ze een kortlopend contract hebben en niet met hun lotgenoten op het plein op werk hoeven staan te wachten.
De opdracht is in twee stukken te splitsen:
1. Maak een businessplan voor de wastepicking activiteit waarbij het “picken” wordt uitgebreid naar het sorteren en wellicht uiteindelijk het produceren van de granulaten die kunnen worden verkocht aan de plastic producten producerende fabrieken.
2. Maak een strategisch plan waarmee de coöperatie kan groeien.
Momenteel is het “marktaandeel” dusdanig dat er nog oneindig veel te winnen is. De cijfers:
Wastepickers: totaal 8.000, 400 van de coöperatie dus 5%
Domestic Workers met een vaste betrekking: 4.000, 600 lid dus 15%
Domestic Workers, zonder vast contract: 10.000, 250 leden dus 2,5%
Al met al is dus nog veel te winnen.

Om me tot de eerste opdracht te beperken de volgende schets van de “recycle-chain” zoals deze er vandaag uitziet, daarnaast het doel.

De winst ligt er dus in om alle tussenhandel er uit te halen en deze activiteiten zelf te doen. Nog een stap verder wordt er gegaan want door middel van een chemisch bad kan aluminium worden gescheiden van het plastic waardoor hoogwaardig restplastic overblijft wat vervolgens door exclusie verwerkt wordt tot granulaat wat dan wordt verkocht.

Doelstelling van deze operatie is tweeledig: het inkomen van de wastepickers verdubbelen ( van 3 tot 6 Roepie per kilo( van 4.000 tot 8.000 per maand, men werkt hier 7 op 7 en vakantie kennen ze niet!) waardoor een belangrijke versterking van de positie plaats vindt. De tweede doelstelling is dat door die goede positie het loont (letterlijk!) lid te worden van de coöperatie.
Overigens is de doelstelling van de coöperatie ondermeer er op gericht dat er wordt gespaard en dat er vanuit die spaargelden micro-kredieten kunnen worden verstrekt. (Zie daar een link met de Rabobank?)

De kennis van het recyclen is in huis via Rahul Gupta,

nu “coördinator” maar hij heeft ervaring in de sector opgedaan en heeft een ruwe schets gemaakt van wat er nodig is om zo’n sorteer en “veredelings”centrum op te zetten. Met het hele team betrokken werken we zo aan het businessplan waarvoor de eerste hoofdstukken vorm beginnen te krijgen. Uiteraard heeft het team ook andere taken dus we proberen dagelijks 2 uur samen te zijn om de progressie door te spreken en af te stemmen met Fr. George.

Een andere keer meer over het proces zelf maar in dit stuk alvast een paar plaatjes.

Bhopal

Vandaag, 29 maart, vertrokken we om 06:00 uur richting Bhopal. Dan zie je dat de pastoors onderling uitstekende contacten hebben want we gaan eerst wat mensen ophalen. We beginnen bij Father Thomas, daarna een zuster (naam ben ik even kwijt) en dan als klap op de vuurpijl de bisschop van Indore, Mgr. Chacko Thottumarickal. Een opvolger van onze “eigen” bisschop Simonis die hier ook het bisdom Indore aangevoerd heeft.

De wegen in de stad zijn een verschrikking en lijken allemaal “under Construction” te zijn. Eenmaal de stad uit kom je op de tolwegen waar je lekker kunt opschieten. Wel natuurlijk de hand op de claxon en uitkijken voor alles wat er beweegt of stilstaat. En dat is nogal wat. Alles maakt gebruik van de weg die gescheiden is door een middenberm , maar ja, zoals Fr. Thomas het uitdrukt: we gaan als Indiërs flexibel met de wetgeving om. We komen dus regelmatig spookrijders tegen in de vorm van motoren, karren met de karbouwen en uiteraard de fietsers.  We stoppen even bij “Highway Treat”waar wat wordt gegeten en gedronken. Leuk natuurlijk dat Hogeweg ook Highway is, zijn ze gelijk van die lastige g’s af.

We gaan in Bohpal naar de Khrist Premalary Phlilosophate Auditorium waar een regionale meeting van de Allied Indian Wastepickers wordt gehouden die zal worden opgeluisterd met de komst van een minister van de staat. We maken kennis met de wastepickers van Bhopal die, voor de gelegenheid een uniformjasje aanhebben.

Voordat de meeting begint bezoeken we de collega’s van George en Roy in twee seminaries die naast elkaar liggen. Ook bezoeken we de school van de doofstommen op hetzelfde terrein (zie gisteren) en praten we onder andere over de “zoon” van George en ik leer dat er 240 kinderen op de school zitten en dat er 25 vaste leerkrachten zijn. De eisen voor de schoolafsluiting van deze kinderen zijn dezelfde als voor de gewonen leerlingen van andere scholen. Uitdagingen daar genoeg dus. De vakantie duurt 3 maanden en loopt van april t/m juni. Op 4 julii starten ze weer.

We bezoeken nog een identieke organisatiue als Jan Vikas: het  “central for Social Animation of Marginalised, Migrants and Nomads (SAMMAN). Hier ontmoet ik een Duits meisje dat al 6 maanden in India is en twee periode van 10 weken bij SAMMAN heeft doorgebracht. Daar tussen is ze met een vriendin door het land gereisd. Ze gaat op 1 april weer terug naar Frankfurt en vond het heerlijk weer eens in het Duits te praten.

Het terrein is voor de komst van de minister geheel geveegd en de belijning is met losse kalk opgefrist en er zijn wat welkomst symbolen aangebracht. Natuurlijk arriveert hij veel later dan verwacht en de zaal, die inmiddels vol zit met families wastepickers (mannen en kinderen zijn er ook bij) is beziggehouden met speeches, het oefenen van spreekkoren en het bekijken van video’s over wastepicking. Ik begrijp dat de minister

die geduldig wordt beluisterd, belooft dat de wastepickers identificatiebewijzen zullen krijgen. Dit wordt met heel veel enthousiasme ontvangen. Dit betekent dat de “nobody’s” “somebody’s” worden. Erg belangrijk om in aanmerking te komen voor allerlei van staatswege georganiseerde regelingen. De wastepickers organisaties zullen dat gaan organiseren en er wordt direct nadat de minister in zijn Ambassador

is vertrokken een vergadering belegd.

Alle aanwezigen krijgen een bakje met een lunch en de families verspreiden zich over het terrein om deze maaltijd in familieverband te nuttigen. Geen foto’s want daar houden deze mensen niet van. Wel jammer want er zijn absolute plaatjes van  kinderen die eigenlijk schreeuwen om mooie portretten van te maken. Wellicht komt dat nog deze weken.

We gaan na afscheid genomen te hebben van alle “broeders en zusters” op pad terug maar ik krijg te horen dat we nog wat cultuur gaan snuiven. We bezoeken eerste een “cultureel” centrum met modernere kunst, daarna naar een nieuw museum met ook diverse openlucht tentoonstellingen van ondermeer dorpen. De foto’s vind je via een link in het blog terug.

Daarna weer in de auto maar niet direct naar Indore. We stoppen voor een diner bij een zustercongregatie die naast een internaat voor 100 Nomade kinderen ook een school met 1.500 kinderen runt. Een bijzonder gezellige maaltijd met Thomas als aanvoerder voor de goede sfeer. Er wordt veel gelachen en ik wordt daar zeker bij betrokken. Als we klaar zijn met eten komt er nog een pannetje met kip. Onder grote hilariteit wordt verteld dat zodra ze zagen dat ik deel uitmaakte van het gezelschap er direct iemand kip is gaan klaarmaken. Ik moet beleefd weigeren, de tapioka, de vis en de rest afgesloten met veel druiven en de banaan, kan er echt niets meer bij. Zeker niet omdat ik nu ook voor het eerst samen met Roy een Kingfisher bier soldaat heb gemaakt: heerlijk na zo'n dag! We nemen afscheid en komen om circa 22:30 aan op de thuisbasis.

De klus begonnen

27 maart

Marco brengt me om 07:15 naar Schiphol. Inchecken, Whiskey kopen en een paar pakjes shag voor Eddy & Erik

Boeing 777, goed dat ik 90 euri heb betaald voor comfort stoel: anders te krap voor m’n lange benen.

Snelle vlucht van 7 uur, tailwind zorgt daarvoor.

28 maart

Van 0:00 – 4:00 hangen wachten, sigaartje roken buiten (later begrijp ik dat dat niet mag).

Vlucht naar Indore in een boeing 737-700 als haringen in een ton, kan m’n benen nergens kwijt dus van slapen komt helemaal niks.

Aankomst 7:15. Buiten wachten Fr. George en Fr. Roy me op met een bosje bloemen. Daarna met de SUV, gereden door een chauffeur van JanVikas dwars door de stad naar de vestiging.

Alles wat je dacht gebeurt: luid claxonerend en slechte wegen met om de haverklap de heilige koeien die inderdaad gewoon over straat lopen. Wat lastig praten met al die herrie maar veel indrukken: chaos, veel tuktuks, fietsen en motoren. Ik zie twee keer een helm (verstandige mensen) de rest rijdt gewoon zonder. Veel tractoren en karren met karbouwen ervoor (niet heilig).

Dan komen we aan bij Jan Vikas waar een heus welkomstceremonieel plaats vindt, inclusief de “stip” en de bloemblaadjes. Het personeel verwelkomt me, inclusief een vijftal kinderen van de kok. Prachtig! Jan Vikas gaat uit van een missie en George is dan ook Father, evenals de assistent director, Roy. Verder is er Sister Suchita die de huishouding bestiert.

De koffers worden naar mijn kamer gebracht en we gaan ontbijten. Tsjapati’s met curry: heerlijk en zwarte slappe koffie die we op sterkte brengen met Nescafé. De volgende koffie zal sterker worden gezet.

Ze zijn erg onder de indruk van m’n lengte (1,90m) en ik begrijp als we naar mijn kamer gaan waarom: het bed is te klein! Er is wel een klamboe, dus die had ik thuis kunnen laten. Het bed wordt nog vervangen. Verder keurig en karig. Geen douche maar emmers en een gietkannetje. Verder een tafeltje waar (alweer) m’n benen niet onder kunnen maar het werkt. Zeker als ik de beschikking krijg over Roy z’n kantoor waar een minuscuul bureautje staat waarik mijn benen wel onder kan steken.

Internet wordt vanmiddag geregeld zodat ik ook kan communiceren met het thuisfront en m’n blog kan bijwerken.

De eerste indrukken zijn al met al overweldigend: de chaos op straat, hartverwarmend welkom en aandacht. Tijdens het ontbijt praten we al over de opdracht en er wordt me langzamerhand duidelijk wat er te doen staat. Morgen gaan we, met de auto, naar Bopal, 200 km verderop voor een bijeenkomst met de waste pickers daar die de “regering” hebben uitgenodigd om wat eisen neer te leggen. Daarover later meer.

Vandaag direct gestart met een stafmeeting waarin ik werd voorgesteld aan de staf. De meesten spreken, of verstaan, Engels maar communicatie is wel een punt van aandacht. In die eerste meeting direct al een aantal interessante items aangeraakt die verdere uitwerking behoeven. De sfeer is prima en ik voel me volledig geaccepteerd. Father George vertelt me tijdens de lunch, allerlei groente schotels, rijst, aardappelen en fruit, alles van de lokale markt, dat hij blij is met de gang van zaken.

Na de lunch even rust, ik gebruik die tijd om een eerste verslag te maken en dit bij te werken. Ik maak kennis met een doofstomme jongen van circa 13 jaar die weer terug is omdat zijn school in Bopal de zomervakantie vanapril t/m juni heeft ingeluid. Waar de jongen vandaan komt, wie zijn ouders zijn weet niemand.