Vandaag werk ik verder aan het businessplan en overleg met George hoe de zaak verder aan te pakken en vorm te geven. We komen overeen dat we een plan maken dat drie fases kent.
In eerste instantie richten we ons op het toevoegen van waarde door de verzamelde materialen dusdanig ver te scheiden dat ze direct bruikbaar zijn of verwerkbaar voor de recyclingindustrie. Dat hergebruik kan heel plastisch worden voorgesteld met iets wat de ouderen onder ons nog wel kennen: op de markt en bij de viskraam werden vroeger de gekochte artikelen in een krant gewikkeld/verpakt. Zo simpel moet je dat ook hier zien: kranten en tijdschriften hebben dus, voor ze weer worden gerecycled als bij ons, een tweede leven. Andere zaken worden verder uitgesorteerd, denk dan bijvoorbeeld aan transparant en niet transparant plastic, golfkarton en bordkarton, gekleurd en blank glas. Je kan daarin ver gaan en hoe verder je gaat met het scheiden/uitsorteren, hoe meer waarde je toevoegt.
Een tweede fase is het opzetten van een installatie waarbij het aluminium wordt gescheiden van het plastic. Dit soort verpakkingen ken je ook wel: de chipszak kent tegenwoordig een alu laagje (folie) en datzelfde hebben sommige tubes, let er maar eens op. Je kunt die twee produkten scheiden door een chemisch bad waarbij de reactie leidt dat het aluminium wordt opgelost en er puur plastic overblijft. Een nogal heftig proces waarbij de nodige bijtende chemicaliën aan te pas komen. Punt van aandacht voor deze fase is dan ook behalve allerlei vergunningen en licenties, de veiligheid van de mensen die daar werken. Niet iets wat normaal gesproken hier erg belangrijk lijkt, kijk maar naar het verkeer!
De derde en laatste fase vergt een nog grotere investering: een exclusie machine waarbij de gemalen stukken plastic worden verwerkt tot granulaat. Kostbaar omdat behalve een dure machine er ook veel energie wordt verbruikt.
Vanmiddag met Roy naar Satprakashan Sanchar, het multimediale productie centrum van de congregatie SVD waar Fr. Jomon (en niet Thomas zoals ik eerder abusievelijk meldde in het Bhopal verslag) de scepter zwaait als directeur. Ik krijg een korte rondleiding en maak o.a. kennis met Fr. Geo George die me vertelt dat de afgelopen 14 maanden een waar monnikenwerk is verricht. Er is namelijk een film over Jezus’ leven gemaakt, maar dan uiteraard op z’n Indiaas. Ik krijg een trailer te zien en ook zeker 50 foto’s (hij is ook een Nikon fan). Indrukwekkend en het zal zeker hier een succes worden. Er is totaal zo’n 120 uur materiaal voor een film van maximaal 3 uur. De rest wordt verwerkt in series en thema films: wel slim want er moet ergens geld worden terugverdiend. Ik blijk naast Maria te zitten die naast actrice ook nog gewoon op het centrum werkt. Jomon de directeur speelt overigens ook nog een rol als (te dikke) boze soldaat met een reuzensnor! We krijgen zoals gebruikelijk de lunch aangeboden en ik maak kennis met weer andere groenten en fruit en zie nu ook voor het eerst kip in herkenbare vorm langskomen. Een fles Budweiser erbij en wie doet je wat?
Daarna snel terug naar kantoor en verder werken aan het plan. Inmiddels is een experiment dat gisteravond startte (het chemische scheidingsproces) is bijna afgerond en kan geslaagd worden genoemd. Behalve wat brandwondjes bij Rahul geen schade aangericht.
Ik help ’s middags ook nog Fr. George om Skype te (her)installeren en we stellen vast dat z’n webcam niet werkt op z’n (nieuwe) PC. Ik zal eens zien wat die dingen hier kosten (ik verwacht twee keer niks) en zal hem dan eens blij maken. Gezien al zijn inspanningen om het me naar de zin te maken verdient hij dat ook wel.
Als we terugkomen kijken we nog even bij het dorsen van het graan. De leerlingen hebben de examens achter de rug en zijn dus inzetbaar voor dit zware werk.
Ik begin net te denken dat we zo gaan eten, staan ineens George en Roy voor m’n neus of ik meega. Ik kijk verbaasd wat zij ook zijn want vanochtend hadden we toch afgesproken dat ik mee zou gaan naar het hoofd van de provincie om daar te gaan eten? Ik weet van niks maar ja, maar snel de PC dicht en ingestapt, Na een kwartiertje komen we aan en krijgen we een praatje op kantoor gevolgd door een heuse introductie van mij aan de eters, deels stafleden, deels gepensioneerde paters die dik over de 70 zijn. Inmiddels weet ik dat een klooster van de orde in Steyl ligt bij Venlo, en dat Jan Kivas geen naam is. Het betekent “People Development”. Goed om te weten.
Overigens: Sharebusiness heeft de 3P’s: Planet, People, Profit. Jan Kivas heeft de 3R’s: Reduce, Reuse, Renew.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten