De klus begonnen

27 maart

Marco brengt me om 07:15 naar Schiphol. Inchecken, Whiskey kopen en een paar pakjes shag voor Eddy & Erik

Boeing 777, goed dat ik 90 euri heb betaald voor comfort stoel: anders te krap voor m’n lange benen.

Snelle vlucht van 7 uur, tailwind zorgt daarvoor.

28 maart

Van 0:00 – 4:00 hangen wachten, sigaartje roken buiten (later begrijp ik dat dat niet mag).

Vlucht naar Indore in een boeing 737-700 als haringen in een ton, kan m’n benen nergens kwijt dus van slapen komt helemaal niks.

Aankomst 7:15. Buiten wachten Fr. George en Fr. Roy me op met een bosje bloemen. Daarna met de SUV, gereden door een chauffeur van JanVikas dwars door de stad naar de vestiging.

Alles wat je dacht gebeurt: luid claxonerend en slechte wegen met om de haverklap de heilige koeien die inderdaad gewoon over straat lopen. Wat lastig praten met al die herrie maar veel indrukken: chaos, veel tuktuks, fietsen en motoren. Ik zie twee keer een helm (verstandige mensen) de rest rijdt gewoon zonder. Veel tractoren en karren met karbouwen ervoor (niet heilig).

Dan komen we aan bij Jan Vikas waar een heus welkomstceremonieel plaats vindt, inclusief de “stip” en de bloemblaadjes. Het personeel verwelkomt me, inclusief een vijftal kinderen van de kok. Prachtig! Jan Vikas gaat uit van een missie en George is dan ook Father, evenals de assistent director, Roy. Verder is er Sister Suchita die de huishouding bestiert.

De koffers worden naar mijn kamer gebracht en we gaan ontbijten. Tsjapati’s met curry: heerlijk en zwarte slappe koffie die we op sterkte brengen met Nescafé. De volgende koffie zal sterker worden gezet.

Ze zijn erg onder de indruk van m’n lengte (1,90m) en ik begrijp als we naar mijn kamer gaan waarom: het bed is te klein! Er is wel een klamboe, dus die had ik thuis kunnen laten. Het bed wordt nog vervangen. Verder keurig en karig. Geen douche maar emmers en een gietkannetje. Verder een tafeltje waar (alweer) m’n benen niet onder kunnen maar het werkt. Zeker als ik de beschikking krijg over Roy z’n kantoor waar een minuscuul bureautje staat waarik mijn benen wel onder kan steken.

Internet wordt vanmiddag geregeld zodat ik ook kan communiceren met het thuisfront en m’n blog kan bijwerken.

De eerste indrukken zijn al met al overweldigend: de chaos op straat, hartverwarmend welkom en aandacht. Tijdens het ontbijt praten we al over de opdracht en er wordt me langzamerhand duidelijk wat er te doen staat. Morgen gaan we, met de auto, naar Bopal, 200 km verderop voor een bijeenkomst met de waste pickers daar die de “regering” hebben uitgenodigd om wat eisen neer te leggen. Daarover later meer.

Vandaag direct gestart met een stafmeeting waarin ik werd voorgesteld aan de staf. De meesten spreken, of verstaan, Engels maar communicatie is wel een punt van aandacht. In die eerste meeting direct al een aantal interessante items aangeraakt die verdere uitwerking behoeven. De sfeer is prima en ik voel me volledig geaccepteerd. Father George vertelt me tijdens de lunch, allerlei groente schotels, rijst, aardappelen en fruit, alles van de lokale markt, dat hij blij is met de gang van zaken.

Na de lunch even rust, ik gebruik die tijd om een eerste verslag te maken en dit bij te werken. Ik maak kennis met een doofstomme jongen van circa 13 jaar die weer terug is omdat zijn school in Bopal de zomervakantie vanapril t/m juni heeft ingeluid. Waar de jongen vandaan komt, wie zijn ouders zijn weet niemand.