De businesscase

30 maart 2011, De dag van de GROTE wedstrijd tussen India en Pakistan. Terwijl ik dit schrijf zijn er nog zo'n 6 overs te spelen en het lijkt er sterk op dat India deze pot gaat winnen. Bij elk gevallen wicket weerklinkt al vuurwerk, dus dat belooft wat voor straks.

Inmiddels is het dag en India heeft gewonnen. Na afloop van de wedstrijd vuurwerk alsof het nieuwjaar was. Toeterende auto;s en juichende mensen door de straten, ook hier waar we wat achteraf zitten. Kortom wat later slapen.
Mijn bed heeft inmiddels twee matrassen en ik heb een ander tafel waardoor de rug wat wordt gespaard.


De businesscase.
Inmiddels zijn we drie dagen onderweg en heb ik een goed zicht op de uitdaging die hier voor me ligt. De coöperatie heeft een 1.250 leden die niet allen zich bezig houden met wastepicking , zij vormen een minderheid van 400, maar ook met de zogenaamde “domestic workers”. Deze groep van 850 is weer te splitsen in hen die “regular” aan het werk zijn als bijvoorbeeld schoonmaakster bij een familie of bedrif (ca. 600) en zij die als dagloner (day-wager) aan de slag zijn. De laatste groep heeft echter ook een bepaalde zekerheid omdat ze een kortlopend contract hebben en niet met hun lotgenoten op het plein op werk hoeven staan te wachten.
De opdracht is in twee stukken te splitsen:
1. Maak een businessplan voor de wastepicking activiteit waarbij het “picken” wordt uitgebreid naar het sorteren en wellicht uiteindelijk het produceren van de granulaten die kunnen worden verkocht aan de plastic producten producerende fabrieken.
2. Maak een strategisch plan waarmee de coöperatie kan groeien.
Momenteel is het “marktaandeel” dusdanig dat er nog oneindig veel te winnen is. De cijfers:
Wastepickers: totaal 8.000, 400 van de coöperatie dus 5%
Domestic Workers met een vaste betrekking: 4.000, 600 lid dus 15%
Domestic Workers, zonder vast contract: 10.000, 250 leden dus 2,5%
Al met al is dus nog veel te winnen.

Om me tot de eerste opdracht te beperken de volgende schets van de “recycle-chain” zoals deze er vandaag uitziet, daarnaast het doel.

De winst ligt er dus in om alle tussenhandel er uit te halen en deze activiteiten zelf te doen. Nog een stap verder wordt er gegaan want door middel van een chemisch bad kan aluminium worden gescheiden van het plastic waardoor hoogwaardig restplastic overblijft wat vervolgens door exclusie verwerkt wordt tot granulaat wat dan wordt verkocht.

Doelstelling van deze operatie is tweeledig: het inkomen van de wastepickers verdubbelen ( van 3 tot 6 Roepie per kilo( van 4.000 tot 8.000 per maand, men werkt hier 7 op 7 en vakantie kennen ze niet!) waardoor een belangrijke versterking van de positie plaats vindt. De tweede doelstelling is dat door die goede positie het loont (letterlijk!) lid te worden van de coöperatie.
Overigens is de doelstelling van de coöperatie ondermeer er op gericht dat er wordt gespaard en dat er vanuit die spaargelden micro-kredieten kunnen worden verstrekt. (Zie daar een link met de Rabobank?)

De kennis van het recyclen is in huis via Rahul Gupta,

nu “coördinator” maar hij heeft ervaring in de sector opgedaan en heeft een ruwe schets gemaakt van wat er nodig is om zo’n sorteer en “veredelings”centrum op te zetten. Met het hele team betrokken werken we zo aan het businessplan waarvoor de eerste hoofdstukken vorm beginnen te krijgen. Uiteraard heeft het team ook andere taken dus we proberen dagelijks 2 uur samen te zijn om de progressie door te spreken en af te stemmen met Fr. George.

Een andere keer meer over het proces zelf maar in dit stuk alvast een paar plaatjes.