Bhopal

Vandaag, 29 maart, vertrokken we om 06:00 uur richting Bhopal. Dan zie je dat de pastoors onderling uitstekende contacten hebben want we gaan eerst wat mensen ophalen. We beginnen bij Father Thomas, daarna een zuster (naam ben ik even kwijt) en dan als klap op de vuurpijl de bisschop van Indore, Mgr. Chacko Thottumarickal. Een opvolger van onze “eigen” bisschop Simonis die hier ook het bisdom Indore aangevoerd heeft.

De wegen in de stad zijn een verschrikking en lijken allemaal “under Construction” te zijn. Eenmaal de stad uit kom je op de tolwegen waar je lekker kunt opschieten. Wel natuurlijk de hand op de claxon en uitkijken voor alles wat er beweegt of stilstaat. En dat is nogal wat. Alles maakt gebruik van de weg die gescheiden is door een middenberm , maar ja, zoals Fr. Thomas het uitdrukt: we gaan als Indiërs flexibel met de wetgeving om. We komen dus regelmatig spookrijders tegen in de vorm van motoren, karren met de karbouwen en uiteraard de fietsers.  We stoppen even bij “Highway Treat”waar wat wordt gegeten en gedronken. Leuk natuurlijk dat Hogeweg ook Highway is, zijn ze gelijk van die lastige g’s af.

We gaan in Bohpal naar de Khrist Premalary Phlilosophate Auditorium waar een regionale meeting van de Allied Indian Wastepickers wordt gehouden die zal worden opgeluisterd met de komst van een minister van de staat. We maken kennis met de wastepickers van Bhopal die, voor de gelegenheid een uniformjasje aanhebben.

Voordat de meeting begint bezoeken we de collega’s van George en Roy in twee seminaries die naast elkaar liggen. Ook bezoeken we de school van de doofstommen op hetzelfde terrein (zie gisteren) en praten we onder andere over de “zoon” van George en ik leer dat er 240 kinderen op de school zitten en dat er 25 vaste leerkrachten zijn. De eisen voor de schoolafsluiting van deze kinderen zijn dezelfde als voor de gewonen leerlingen van andere scholen. Uitdagingen daar genoeg dus. De vakantie duurt 3 maanden en loopt van april t/m juni. Op 4 julii starten ze weer.

We bezoeken nog een identieke organisatiue als Jan Vikas: het  “central for Social Animation of Marginalised, Migrants and Nomads (SAMMAN). Hier ontmoet ik een Duits meisje dat al 6 maanden in India is en twee periode van 10 weken bij SAMMAN heeft doorgebracht. Daar tussen is ze met een vriendin door het land gereisd. Ze gaat op 1 april weer terug naar Frankfurt en vond het heerlijk weer eens in het Duits te praten.

Het terrein is voor de komst van de minister geheel geveegd en de belijning is met losse kalk opgefrist en er zijn wat welkomst symbolen aangebracht. Natuurlijk arriveert hij veel later dan verwacht en de zaal, die inmiddels vol zit met families wastepickers (mannen en kinderen zijn er ook bij) is beziggehouden met speeches, het oefenen van spreekkoren en het bekijken van video’s over wastepicking. Ik begrijp dat de minister

die geduldig wordt beluisterd, belooft dat de wastepickers identificatiebewijzen zullen krijgen. Dit wordt met heel veel enthousiasme ontvangen. Dit betekent dat de “nobody’s” “somebody’s” worden. Erg belangrijk om in aanmerking te komen voor allerlei van staatswege georganiseerde regelingen. De wastepickers organisaties zullen dat gaan organiseren en er wordt direct nadat de minister in zijn Ambassador

is vertrokken een vergadering belegd.

Alle aanwezigen krijgen een bakje met een lunch en de families verspreiden zich over het terrein om deze maaltijd in familieverband te nuttigen. Geen foto’s want daar houden deze mensen niet van. Wel jammer want er zijn absolute plaatjes van  kinderen die eigenlijk schreeuwen om mooie portretten van te maken. Wellicht komt dat nog deze weken.

We gaan na afscheid genomen te hebben van alle “broeders en zusters” op pad terug maar ik krijg te horen dat we nog wat cultuur gaan snuiven. We bezoeken eerste een “cultureel” centrum met modernere kunst, daarna naar een nieuw museum met ook diverse openlucht tentoonstellingen van ondermeer dorpen. De foto’s vind je via een link in het blog terug.

Daarna weer in de auto maar niet direct naar Indore. We stoppen voor een diner bij een zustercongregatie die naast een internaat voor 100 Nomade kinderen ook een school met 1.500 kinderen runt. Een bijzonder gezellige maaltijd met Thomas als aanvoerder voor de goede sfeer. Er wordt veel gelachen en ik wordt daar zeker bij betrokken. Als we klaar zijn met eten komt er nog een pannetje met kip. Onder grote hilariteit wordt verteld dat zodra ze zagen dat ik deel uitmaakte van het gezelschap er direct iemand kip is gaan klaarmaken. Ik moet beleefd weigeren, de tapioka, de vis en de rest afgesloten met veel druiven en de banaan, kan er echt niets meer bij. Zeker niet omdat ik nu ook voor het eerst samen met Roy een Kingfisher bier soldaat heb gemaakt: heerlijk na zo'n dag! We nemen afscheid en komen om circa 22:30 aan op de thuisbasis.